« »

# අංගුත්තර නිකාය

# තික නිපාතෝ

## 3.1.4.6.

#### [සාවත්ථිනිදානං:]

සැවැත් නුවරදී………….

#### තීණිමානි භික්ඛවේ, දේවදූතානි. කතමානි තීණි? ඉධ භික්ඛවේ, ඒකච්චෝ කායේන දුච්චරිතං චරති, වාචාය දුච්චරිතං චරති, මනසා දුච්චරිතං චරති. සෝ කායේන දුච්චරිතං චරිත්වා, වාචාය දුච්චරිතං චරිත්වා, මනසා දුච්චරිතං චරිත්වා කායස්ස භේදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති. තමේනං භික්ඛවේ, නිරයපාලා නානාබාහාසු ගහෙත්වා යමස්ස රඤ්ඤෝ දස්සෙන්ති: ‘අයං දේව, පුරිසෝ අමත්තෙය්‍යෝ අපෙත්තෙය්‍යෝ අසාමඤ්ඤෝ අබ්‍රහ්මඤ්ඤෝ, න කුලේ ජෙට්ඨාපචායී, ඉමස්ස දේවෝ දණ්ඩං පණේතූ”ති.

පින්වත් මහණෙනි, මේ දේවදූතයන් තුන් දෙනෙක් ඉන්නවා. ඒ තුන් දෙනා කවුද? පින්වත් මහණෙනි, මෙහි ඇතැම් කෙනෙක් කයෙන් දුසිරිතෙහි හැසිරෙනවා, වචනයෙන් දුසිරිතෙහි හැසිරෙනවා, මනසින් දුසිරිතෙහි හැසිරෙනවා, ඔහු කයින් දුසිරිතෙහි හැසිරිලා, වචනයෙන් දුසිරිතෙහි හැසිරිලා, මනසින් දුසිරිතෙහි හැසිරිලා කය බිඳී මරණින් පසු අපාය නම් වූ දුගති නම් වූ විනිපාත නම් වූ නිරයේ උපදිනවා. පින්වත් මහණෙනි, යමපල්ලන් ඇවිදින් ඔහුව අත්පාවලින් අල්ලාගෙන රැගෙන ගොස් යම රජුට පෙන්වනවා. ‘දේවයන් වහන්ස, මේ පුරුෂයා මවට නොසැලකූ කෙනෙක්. පියාට නොසැලකූ කෙනෙක්. ශ්‍රමණයන් වහන්සේලාට නොසැලකූ කෙනෙක්. බ්‍රාහ්මණයන් හට නොසැලකූ කෙනෙක්. පවුලේ වැඩිමහළු අයට නොසැලකූ කෙනෙක්. දේවයන් වහන්ස, මොහුට දඬුවම් පණවනු මැනැව.’

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා පඨමං දේවදූතං සමනුයුඤ්ජති, සමනුගාහති සමනුභාසති: ‘අම්භෝ පුරිස, න ත්වං අද්දස මනුස්සේසු පඨමං දේවදූතං පාතුභූත’න්ති. සෝ ඒවමාහ: ‘නාද්දසං භන්තේ’ති.

පින්වත් මහණෙනි, ඉතින් යම රජු ඔහුගෙන් පළවෙනි දේවදූතයා ගැන කරුණු අහනවා. කරුණු මතුකරනවා. කරුණු පවසනවා. ‘එම්බා පුරුෂය, ඔබ මිනිසුන් අතර පහළ වී සිටින පළමු වෙනි දේවදූතයා දැක්කේ නැද්ද?’ එතකොට ඔහු මෙහෙම කියනවා. ‘දැක්කේ නෑ ස්වාමීනී’

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා ඒවමාහ: ‘අම්භෝ පුරිස, න ත්වං අද්දස මනුස්සේසු ඉත්ථිං වා පුරිසං වා ආසීතිකං වා නාවුතිකං වා වස්සසතිකං වා ජාතියා, ජිණ්ණං ගෝපානසිවංකං භොග්ගං දණ්ඩපරායණං පවේධමානං ගච්ඡන්තං ආතුරං ගතයොබ්බනං ඛණ්ඩදන්තං පලිතකේසං විලූනං ඛලිතංසිරෝ වලිතං තිලකාහතගත්ත’න්ති? සෝ ඒවමාහ: ‘අද්දසං භන්තේ’ති.

පින්වත් මහණෙනි, එතකොට යම රජු ඔහුට මේ විදිහට කියනවා. ‘එම්බා පුරුෂය, මනුෂ්‍යයින් අතර ඉන්න උපතින් අවුරුදු අසූවක් වයසට ගිය, අනූවක් වයසට ගිය, සියයක් වයසට ගිය, දිරා ගිය වහළක් වැනි වූ, වකුටු වී ගිය, හැරමිටියක් පිහිට කරගෙන ඉන්න, වෙව්ලමින් ඇවිදින, ජරාව නිසාම ආතුර වූ, යොවුන් බව ඉක්මවා ගිය, කැඩුන දත් ඇති, ඉදී ගිය කෙස් ඇති, ගැල වී ගිය කෙස් ඇති, මුඩු හිස පෑදී ඇති, හටගත් රැළි ඇති, මතු වූ තල කැළැල් ඇති ස්ත්‍රියක් හෝ පුරුෂයෙක් හෝ ඔබ දැක්කේ නැද්ද?’ එතකොට ඔහු මෙහෙම කියනවා. ‘දැක්කා ස්වාමීනී.’

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා ඒවමාහ: ‘අම්භෝ පුරිස, තස්ස තේ විඤ්ඤුස්ස සතෝ මහල්ලකස්ස න ඒතදහෝසි: ‘අහම්පි ඛොම්හි ජරාධම්මෝ ජරං අනතීතෝ, හන්දාහං කල්‍යාණං කරෝමි, කායේන වාචාය මනසා’ති?. සෝ ඒවමාහ: ‘නාසක්ඛිස්සං භන්තේ. පමාදස්සං භන්තේ’ති.

පින්වත් මහණෙනි, යම රජු ඔහුට මේ විදිහට කියනවා. “එම්බා පුරුෂය, මහළු වෙලා සිටිය ඔබට නුවණැති කෙනෙක් හැටියට මේ විදිහට හිතුනේ නැද්ද? ‘මාත් ජරාවට පත්වීම ස්වභාවය කොට ගෙන ඉන්නේ. ජරාව ඉක්මවා ගිහින් නෑ. ඉතින් මාත් කයෙනුත්, වචනයෙනුත්, සිතිනුත් යහපත් දේවල් කරනවා නම් හොඳයි නේද?’ කියලා.” එතකොට ඔහු මේ විදිහට කියනවා. “ස්වාමීනී, පින් කරගන්නට බැරිව ගියා. ස්වාමීනී, එයට වෙලාවක් නැතුව ගියා.”

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා ඒවමාහ: ‘අම්භෝ පුරිස, පමාදවතාය න කල්‍යාණමකාසි කායේන වාචාය මනසා. තග්ඝ ත්වං අම්භෝ පුරිස, තථා කරිස්සන්ති යථා තං පමත්තං. තං ඛෝ පනේතං පාපං කම්මං නේව මාතරා කතං, න පිතරා කතං, න භාතරා කතං, න භගිනියා කතං, න මිත්තාමච්චේහි කතං, න ඤාතිසාලෝහිතේහි කතං, න දේවතාහි කතං , න සමණබ්‍රාහ්මණේහි කතං. අථ ඛෝ තයා වේතං පාපං කම්මං කතං, ත්වඤ්ඤේවේතස්ස විපාකං පටිසංවේදිස්සසී’ති.

පින්වත් මහණෙනි, යම රජු මේ විදිහට කියනවා. “එම්බා පුරුෂය, එතකොට ප්‍රමාද වෙච්ච නිසා කයෙන්, වචනයෙන්, මනසින් පින් කරගත්තේ නෑනෙ. එම්බා පුරුෂය, එහෙනම් ප්‍රමාදයට පත් වූ කෙනෙකුට යමක් කරනවාද, ඒ දේ තමයි ඔබට කරන්න තියෙන්නේ. ඒ මේ පාප කර්මය ඔබේ මව කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. පියා කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. සොහොයුරා කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. සොහොයුරිය කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. යහළු මිත්‍රයන් කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. නෑදෑයන්, ලේ ඤාතීන් කරපු දෙයකුත් නෙවෙයි. දෙවියන් කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණයන් කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. එසේ නමුත් ඔබ විසින්මයි මේ පාප කර්මය කරගෙන තියෙන්නේ. ඔබම මේ කර්මයේ විපාකය විඳවන එකයි ඇත්තේ.”

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා පඨමං දේවදූතං සමනුයුඤ්ජිත්වා සමනුගාහිත්වා සමනුභාසිත්වා දුතියං දේවදූතං සමනුයුඤ්ජති, සමනුගාහති, සමනුභාසති: ‘අම්භෝ පුරිස, න ත්වං අද්දස මනුස්සේසු දුතියං දේවදූතං පාතුභූතන්ති?’ සෝ ඒවමාහ: ‘නාද්දසං භන්තේ’ති. තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා ඒවමාහ: ‘අම්භෝ පුරිස, න ත්වං අද්දස මනුස්සේසු ඉත්ථිං වා පුරිසං වා ආබාධිකං දුක්ඛිතං බාළ්හගිලානං සකේ මුත්තකරීසේ පළිපන්නං සේමානං අඤ්ඤේහි වුට්ඨාපියමානං අඤ්ඤේහි සංවේසියමානන්ති?’ සෝ ඒවමාහ: ‘අද්දසං භන්තේ’ති.

පින්වත් මහණෙනි, යමරජු ඔහුගෙන් මේ විදිහට පළමු දේවදූතයා ගැන ප්‍රශ්න කරලා විමසා බලා, දෙවෙනි දේවදූතයා ගැන ප්‍රශ්න කරනවා. විමසනවා. කරුණු විචාරණවා. “එම්බා පුරුෂය, මිනිසුන් අතර පහළ වූ දෙවෙනි දේවදූතයා ඔබ දැක්කේ නැද්ද?” එතකොට ඔහු මෙහෙම කියනවා. “දැක්කේ නෑ ස්වාමීනී” පින්වත් මහණෙනි, යමරජු ඔහුගෙන් මේ විදිහට අහනවා. “එම්බා පුරුෂය, මිනිසුන් අතර ලෙඩවෙච්ච, දුකට පත්වෙච්ච, බොහෝ සේ ගිලන් වෙච්ච, තමන්ගේම මල මුත්‍රා ගොඩේ වැටිලා ඉන්න, අනුන් විසින් නැගිට්ටවන, අනුන් විසින්ම ඇඳෙහි දිගා කරවන ස්ත්‍රියක හෝ පුරුෂයෙකු හෝ ඔබ දැක්කේ නැද්ද?” ඔහු මේ විදිහට කියනවා. “දැක්කා ස්වාමීනී.”

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා ඒවමාහ: ‘අම්භෝ පුරිස, තස්ස තේ විඤ්ඤුස්ස සතෝ මහල්ලකස්ස න ඒතදහෝසි: ‘අහම්පි ඛොම්හි ව්‍යාධිධම්මෝ ව්‍යාධිං අනතීතෝ, හන්දාහං කල්‍යාණං කරෝමි කායේන වාචාය මනසාති?’ සෝ ඒවමාහ: ‘නාසක්ඛිස්සං භන්තේ. පමාදස්සං භන්තේ’ති.

පින්වත් මහණෙනි, යමරජු ඔහුට මේ විදිහට කියනවා. “එම්බා පුරුෂය, මහළු වෙලා සිටිය ඔබට නුවණැති කෙනෙක් හැටියට මේ විදිහට හිතුනේ නැද්ද? ‘මාත් රෝගී වන බවට පත්වීම ස්වභාවය කොට ගෙන ඉන්නේ. රෝගී වන බව ඉක්මවා ගිහින් නෑ. ඉතින් මාත් කයෙනුත්, වචනයෙනුත්, සිතිනුත් යහපත් දේවල් කරනවා නම් හොඳයි නේද?’ කියලා” එතකොට ඔහු මේ විදිහට කියනවා. “ස්වාමීනී, පින් කරගන්නට බැරිව ගියා. ස්වාමීනී, එයට වෙලාවක් නැතුව ගියා.”

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා ඒවමාහ: ‘අම්භෝ පුරිස , පමාදවතාය න කල්‍යාණමකාසි කායේන වාචාය මනසා. තග්ඝ ත්වං අම්භෝ පුරිස, තථා කරිස්සන්ති යථා තං පමත්තං. තං ඛෝ පනේතං පාපකම්මං නේව මාතරා කතං, න පිතරා කතං, න භාතරා කතං, න භගිනියා කතං, න මිත්තාමච්චේහි කතං, න ඤාතිසාලෝහිතේහි කතං, න දේවතාහි කතං, න සමණබ්‍රාහ්මණේහි කතං. අථ ඛෝ තයා වේතං පාපං කම්මං කතං, ත්වඤ්ඤේවේතස්ස විපාකං පටිසංවේදිස්සසී’ති.

පින්වත් මහණෙනි, යම රජු මේ විදිහට කියනවා. “එම්බා පුරුෂය, එතකොට ප්‍රමාද වෙච්ච නිසා කයෙන්, වචනයෙන්, මනසින් පින් කරගත්තේ නෑනෙ. එම්බා පුරුෂය, එහෙනම් ප්‍රමාදයට පත් වූ කෙනෙකුට යමක් කරනවාද, ඒ දේ තමයි ඔබට කරන්න තියෙන්නේ. ඒ මේ පාප කර්මය ඔබේ මව කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. පියා කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. සොහොයුරා කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. සොහොයුරිය කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. යහළු මිත්‍රයන් කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. නෑදෑයන්, ලේ ඤාතීන් කරපු දෙයකුත් නෙවෙයි. දෙවියන් කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණයන් කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. එසේ නමුත් ඔබ විසින්මයි මේ පාප කර්මය කරගෙන තියෙන්නේ. ඔබම මේ කර්මයේ විපාකය විඳවන එකයි ඇත්තේ.”

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා දුතියං දේවදූතං සමනුයුඤ්ජිත්වා සමනුගාහිත්වා සමනුභාසිත්වා තතියං දේවදූතං සමනුයුඤ්ජති, සමනුගාහති, සමනුභාසති: ‘අම්භෝ පුරිස, න ත්වං අද්දස මනුස්සේසු තතියං දේවදූතං පාතුභූතන්ති?’ සෝ ඒවමාහ: ‘නාද්දසං භන්තේ’ති.

පින්වත් මහණෙනි, යමරජු ඔහුගෙන් මේ විදිහට දෙවෙනි දේවදූතයා ගැන ප්‍රශ්න කරලා විමසා බලා, තුන්වෙනි දේවදූතයා ගැන ප්‍රශ්න කරනවා. විමසනවා. කරුණු විචාරණවා. “එම්බා පුරුෂය, මිනිසුන් අතර පහළ වූ තුන්වෙනි දේවදූතයා ඔබ දැක්කේ නැද්ද?” එතකොට ඔහු මෙහෙම කියනවා. “දැක්කේ නෑ ස්වාමීනී.”

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා ඒවමාහ: ‘අම්භෝ පුරිස, න ත්වං අද්දස මනුස්සේසු ඉත්ථිං වා පුරිසං වා ඒකාහමතං වා ද්වීහමතං වා තීහමතං වා උද්ධුමාතකං විනීලකං විපුබ්බකජාතන්ති?. සෝ ඒවමාහ: ‘අද්දසං භන්තේ’ති.

පින්වත් මහණෙනි, යමරජු ඔහුගෙන් මේ විදිහට අහනවා. “එම්බා පුරුෂය, එතකොට මිනිසුන් අතර මිය ගිහින් එක දවසක් ගතවෙච්ච, දෙදවසක් ගතවෙච්ච, තුන් දවසක් ගතවෙච්ච, ඉදිමී ගිය, නිල් පැහැ ගැන්වී ගිය, කුණු වී ගිය, සැරව වෑහෙන ස්ත්‍රියක හෝ පුරුෂයෙකු හෝ ඔබ දැක්කේ නැද්ද?” ඔහු මෙහෙම කියනවා. “දැක්කා ස්වාමීනී.”

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා ඒවමාහ: ‘අම්භෝ පුරිස, තස්ස තේ විඤ්ඤුස්ස සතෝ මහල්ලකස්ස න ඒතදහෝසි: ‘අහම්පි ඛොම්හි මරණධම්මෝ, මරණං අනතීතෝ, හන්දාහං කල්‍යාණං කරෝමි කායේන වාචාය මනසා’ති?. සෝ ඒවමාහ: ‘නාසක්ඛිස්සං භන්තේ. පමාදස්සං භන්තේ’ති.

පින්වත් මහණෙනි, යමරජු ඔහුට මේ විදිහට කියනවා. “එම්බා පුරුෂය, මහළු වෙලා සිටිය ඔබට නුවණැති කෙනෙක් හැටියට මේ විදිහට හිතුනේ නැද්ද? ‘මාත් මරණයට පත්වීම ස්වභාවය කොට ගෙන ඉන්නේ. මරණය ඉක්මවා ගිහින් නෑ. ඉතින් මාත් කයෙනුත්, වචනයෙනුත්, සිතිනුත් යහපත් දේවල් කරනවා නම් හොඳයි නේද?’ කියලා” එතකොට ඔහු මේ විදිහට කියනවා. “ස්වාමීනී, පින් කරගන්නට බැරිව ගියා. ස්වාමීනී, එයට වෙලාවක් නැතුව ගියා.”

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා ඒවමාහ: ‘අම්භෝ පුරිස, පමාදවතාය න කල්‍යාණමකාසි කායේන වාචාය මනසා. තග්ඝ ත්වං අම්භෝ පුරිස, තථා කරිස්සන්ති යථා තං පමත්තං. තං ඛෝ පනේතං පාපං කම්මං නේව මාතරා කතං, න පිතරා කතං, න භාතරා කතං, න භගිනියා කතං, න මිත්තාමච්චේහි කතං, න ඤාතිසාලෝහිතේහි කතං, න දේවතාහි කතං, න සමණබ්‍රාහ්මණේහි කතං. අථ ඛෝ තයා වේතං පාපං කම්මං කතං, ත්වඤ්ඤේවේතස්ස විපාකං පටිසංවේදිස්සසී’ති.

පින්වත් මහණෙනි, යම රජු මේ විදිහට කියනවා. “එම්බා පුරුෂය, එතකොට ප්‍රමාද වෙච්ච නිසා කයෙන්, වචනයෙන්, මනසින් පින් කරගත්තේ නෑනෙ. එම්බා පුරුෂය, එහෙනම් ප්‍රමාදයට පත් වූ කෙනෙකුට යමක් කරනවාද, ඒ දේ තමයි ඔබට කරන්න තියෙන්නේ. ඒ මේ පාප කර්මය ඔබේ මව කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. පියා කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. සොහොයුරා කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. සොහොයුරිය කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. යහළු මිත්‍රයන් කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. නෑදෑයන්, ලේ ඤාතීන් කරපු දෙයකුත් නෙවෙයි. දෙවියන් කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණයන් කරපු දෙයකුත් නොවෙයි. එසේ නමුත් ඔබ විසින්මයි මේ පාප කර්මය කරගෙන තියෙන්නේ. ඔබම මේ කර්මයේ විපාකය විඳවන එකයි ඇත්තේ.”

#### තමේනං භික්ඛවේ, යමෝ රාජා තතියං දේවදූතං සමනුයුඤ්ජිත්වා සමනුගාහිත්වා සමනුභාසිත්වා තුණ්හී හෝති. තමේනං භික්ඛවේ, නිරයපාලා පඤ්චවිධබන්ධනං නාම කාරණං කරොන්ති, තත්තං අයෝඛිලං හත්ථේ ගමෙන්ති, තත්තං අයෝඛිලං දුතියස්මිං හත්ථේ ගමෙන්ති, තත්තං අයෝඛිලං පාදේ ගමෙන්ති, තත්තං අයෝඛිලං දුතියස්මිං පාදේ ගමෙන්ති, තත්තං අයෝඛිලං මජ්ඣේ උරස්මිං ගමෙන්ති. සෝ තත්ථ දුක්ඛා තිබ්බා කටුකා වේදනා වේදියති, න ච තාව කාලං කරෝති, යාව න තං පාපං කම්මං බ්‍යන්තීහෝති.

පින්වත් මහණෙනි, යමරජු මේ විදිහට තුන්වෙනි දේවදූතයා ගැන ප්‍රශ්න කරලා, විමසා බලා, කරුණු විචාරා නිශ්ශබ්ද වෙනවා. පින්වත් මහණෙනි, එතකොට යමපල්ලෝ ඇවිදින් ඔහුට පංචවිධ බන්ධනය නම් වූ වදදීම කරනවා. රත් කරපු යකඩ උලක් අතක අනිනවා. රත් වෙච්ච යකඩ උලක් දෙවෙනි අතෙත් අනිනවා. රත් කරපු යකඩ උලක් පාදයේ අනිනවා. රත් කරපු යකඩ උලක් දෙවෙනි පාදයෙත් අනිනවා. රත් කරපු යකඩ උලක් පපුව මැදටත් ගහනවා. ඔහු ඒ හේතුවෙන් ඉතා තියුණු වූ, කටුක වූ, දුක් වූ වේදනා විඳිනවා. ඒ පාපකර්මය ගෙවී නොයන්නේ යම්තාක්ද, ඒතාක්කල්ම ඔහු මරණයට පත්වෙන්නේ නෑ.

#### තමේනං භික්ඛවේ, නිරයපාලා සංවේසෙත්වා කුඨාරීහි තච්ඡන්ති. සෝ තත්ථ දුක්ඛා තිබ්බා කටුකා වේදනා වේදියති. න ච තාව කාලං කරෝති, යාව න තං පාපකම්මං බ්‍යන්තී හෝති. තමේනං භික්ඛවේ, නිරයපාලා උද්ධපාදං අධෝසිරං ඨපෙත්වා වාසීහි තච්ඡන්ති ….(පෙ)…. තමේනං භික්ඛවේ, නිරයපාලා රථේ යෝජෙත්වා ආදිත්තාය භූමියා සම්පජ්ජලිතාය සජෝතිභූතාය සාරෙන්තිපි, පච්චාසාරෙන්තිපි ….(පෙ)…. තමේනං භික්ඛවේ, නිරයපාලා මහන්තං අංගාරපබ්බතං ආදිත්තං සම්පජ්ජලිතං සජෝතිභූතං ආරෝපෙන්තිපි ඕරෝපෙන්තිපි. තමේනං භික්ඛවේ, නිරයපාලා උද්ධපාදං අධෝසිරං ගහෙත්වා තත්තාය ලෝහකුම්භියා පක්ඛිපන්ති ආදිත්තාය සම්පජ්ජලිතාය සජෝතිභූතාය. සෝ තත්ථ ඵේණුද්දේහකං පච්චමානෝ සකිම්පි උද්ධං ගච්ඡති, සකිම්පි අධෝ ගච්ඡති, සකිම්පි තිරියං ගච්ඡති. සෝ තත්ථ දුක්ඛා තිබ්බා කටුකා වේදනා වේදියති. න ච තාව කාලං කරෝති, යාව න තං පාපකම්මං බ්‍යන්තී හෝති. තමේනං භික්ඛවේ, නිරයපාලා මහානිරයේ පක්ඛිපන්ති. සෝ ඛෝ පන භික්ඛවේ, මහානිරයෝ-:

පින්වත් මහණෙනි, ඊටපස්සේ යමපල්ලෝ ඔහුව දිගා කරවලා කෙටේරිවලින් සහිනවා. ඔහු ඒ හේතුවෙන් ඉතා තියුණු වූ, කටුක වූ, දුක් වූ වේදනා විඳිනවා. ඒ පාපකර්මය ගෙවී නොයන්නේ යම්තාක්ද, ඒතාක්කල්ම ඔහු මරණයට පත්වෙන්නේ නෑ.

පින්වත් මහණෙනි, ඊටපස්සේ යමපල්ලෝ ඔහුව පාද උඩුකුරුව තියලා, හිස යටිකුරු වෙන්න තියලා වෑවලින් සහිනවා. ඔහු ඒ හේතුවෙන් ඉතා තියුණු වූ, කටුක වූ, දුක් වූ වේදනා විඳිනවා. ඒ පාපකර්මය ගෙවී නොයන්නේ යම්තාක්ද, ඒතාක්කල්ම ඔහු මරණයට පත්වෙන්නේ නෑ.

පින්වත් මහණෙනි, ඊටපස්සේ යමපල්ලෝ ඔහුව රථයේ ගැටගසලා දිලිසෙන ගිනි දැල් සහිත ගිනි ඇවිලෙන බිමක ඔහුව එහාට මෙහාට ඇදගෙන යනවා. ඔහු ඒ හේතුවෙන් ඉතා තියුණු වූ, කටුක වූ, දුක් වූ වේදනා විඳිනවා. ඒ පාපකර්මය ගෙවී නොයන්නේ යම්තාක්ද, ඒතාක්කල්ම ඔහු මරණයට පත්වෙන්නේ නෑ.

පින්වත් මහණෙනි, ඊටපස්සේ යමපල්ලෝ ඔහුව ගිනි ඇවිලෙන දිලිසෙන ගිනිදැල් විහිදෙන ගිනි අඟුරු පර්වතයකට නග්ගනවා, බස්සනවා. ඔහු ඒ හේතුවෙන් ඉතා තියුණු වූ, කටුක වූ, දුක් වූ වේදනා විඳිනවා. ඒ පාපකර්මය ගෙවී නොයන්නේ යම්තාක්ද, ඒතාක්කල්ම ඔහු මරණයට පත්වෙන්නේ නෑ.

පින්වත් මහණෙනි, ඊටපස්සේ යමපල්ලෝ ඔහුගේ පාද උඩුකුරුවත්, හිස යටිකුරුවත් සිටින පරිද්දෙන් ගෙන ගිනි ඇවිලුණු දිලිසෙන ගිනිදැල් විහිදෙන ලෝදිය හැලියකට බස්සනවා. එතකොට ඒ ලෝදිය හැලියේ ඔහු පෙණ දමන සිරුරකින් යුතුව පැහෙනවා. ඔහු ඒ ලෝදිය හැලියේ පෙණ දමන සිරුරකින් යුතුව පැහි පැහී වතාවක් උඩට එනවා. වතාවක් යටට යනවා. වතාවක් හරස් අතට යනවා. ඔහු ඒ හේතුවෙන් ඉතා තියුණු වූ, කටුක වූ, දුක් වූ වේදනා විඳිනවා. ඒ පාපකර්මය ගෙවී නොයන්නේ යම්තාක්ද, ඒතාක්කල්ම ඔහු මරණයට පත්වෙන්නේ නෑ.

පින්වත් මහණෙනි, ඊට පස්සේ යමපල්ලෝ ඔහුව මහා නිරයට ඇදල දමනවා. පින්වත් මහණෙනි, ඒ මහා නිරය වනාහී:

#### චතුක්කණ්ණෝ චතුද්වාරෝ විභත්තෝ භාගසෝ මිතෝ,
අයෝපාකාරපරියන්තෝ අයසා පටිකුජ්ජිතෝ.

කොන් හතරක් තියෙනවා. දොරවල් හතරක් තියෙනවා. මැනලා බෙදලා කොටස් කරලයි තියෙන්නේ. යකඩ තාප්පයකින් වටවෙලයි තියෙන්නේ. යකඩ පියනකින් වහලයි තියෙන්නේ.

#### තස්ස අයෝමයා භූමි ජලිතා තේජසා යුතා,
සමන්තා යෝජනසතං ඵරිත්වා තිට්ඨති සබ්බදා’ති.

ඒ යකඩින් හැදුණු නිරය භූමිය ගිනිගෙන දිලිසෙනවා. ගිනි රස්නෙන් යුක්තයි. හාත්පස යොදුන් සියයක් පුරාම හැම කල්හිම ඒ ගින්න පැතිරිලා තියෙනවා.

#### භූතපුබ්බං භික්ඛවේ, යමස්ස රඤ්ඤෝ ඒතදහෝසි: ‘යේ කිර භෝ, ලෝකේ පාපකානි කම්මානි කරොන්ති, තේ ඒවරූපා විවිධා කම්මකාරණා කරීයන්ති. අහෝ වතාහං මනුස්සත්තං ලභෙය්‍යං, තථාගතෝ ච ලෝකේ උප්පජ්ජෙය්‍ය අරහං සම්මාසම්බුද්ධෝ, තං චාහං භගවන්තං පයිරුපාසෙය්‍යං, සෝ ච මේ භගවා ධම්මං දේසෙය්‍ය, තස්ස චාහං භගවතෝ ධම්මං ආජානෙය්‍යන්ති’. තං ඛෝ පනාහං භික්ඛවේ, න අඤ්ඤස්ස සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා සුත්වා ඒවං වදාමි. අපි ච ඛෝ භික්ඛවේ, යදේව මේ සාමඤ්ඤාතං සාමං දිට්ඨං, සාමං විදිතං, තදේවාහං වදාමීති.

පින්වත් මහණෙනි, මෙය සිදුවුණු දෙයක්. යම රජුට මේ විදිහට හිතුනා. “අහෝ! භවත්නි, යමෙක් වනාහී ලෝකයෙහි පාපකර්ම කරනවා නම්, ඔවුන් මේ විදිහේ විවිධාකාර වූ වදවේදනාවලට ලක්වෙනවා. අහෝ! මාත් මිනිස් ජීවිතයක් ලබනවා නම්, ඒ අරහත් සම්මා සම්බුද්ධ වූ තථාගතයන් වහන්සේ නමක් ලෝකයෙහි උපදිනවා නම්, මට ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේව ඇසුරු කරන්නට ලැබුනොත්, ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේත් මට ධර්මය දේශනා කරන සේක් නම්, මාත් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ධර්මය අවබෝධ කරනවා නම්, මොනතරම් හොඳද!” කියලා. පින්වත් මහණෙනි, ඔය කාරණාව මා වෙනත් ශ්‍රමණයෙකුගෙන් හෝ බ්‍රාහ්මණයෙකුගෙන් හෝ අහලා නොවෙයි මේ විදිහට කියන්නේ. එනමුත් යමක් මා විසින්ම දැනගත්තා නම්, මා විසින්ම දැක්කා නම්, මා විසින්ම අවබෝධ කළ නම්, අන්න ඒ දේම තමයි මා මේ පවසන්නේ.

#### චෝදිතා දේවදූතේහි යේ පමජ්ජන්ති මාණවා,
තේ දීඝරත්තං සෝචන්ති හීනකායූපගා නරා.

යම් මිනිසුන් පින් දහම් කිරීමෙහි ප්‍රමාදයට පත්වෙනවා නම්, දේවදූතයන් විසින් තමයි ඔවුන්ට චෝදනා කරන්නේ. එයට සවන් නොදෙන ඒ මිනිසුන් හීනාත්මභාව සංඛ්‍යාත නිරයෙහි ඉපදිලා බොහෝ කල් ශෝක කරනවා.

#### යේ ච ඛෝ දේවදූතේහි සන්තෝ සප්පුරිසා ඉධ,
චෝදිතා නප්පමජ්ජන්ති අරියධම්මේ කුදාචනං.

මෙහි යම් ශාන්ත වූ සත්පුරුෂයන් ඉන්නවා නම්, දේවදූතයන් විසින් ඔවුන්ට චෝදනා කරද්දී ඔවුන් ආර්ය ධර්මයෙහි හික්මෙන්නට කවදාවත් ප්‍රමාද වෙන්නේ නෑ.

#### උපාදානේ භයං දිස්වා ජාතිමරණසම්භවේ,
අනුපාදා විමුච්චන්ති, ජාතිමරණසංඛයේ.

ඉපදීමත්, මරණයත් උපදවා දෙන තණ්හාවට ඇලීමෙහි භය දැකලා ඒ කිසිවකට නොඇලී ජරා මරණයන්ගේ ක්ෂයවීම වන අමා නිවනට පැමිණ දුකින් නිදහස් වෙනවා.

#### තේ ඛොප්පමත්තා සුඛිතා දිට්ඨධම්මාභිනිබ්බුතා,
සබ්බවේරභයාතීතා සබ්බදුක්ඛං උපච්චගුන්ති.

ඒ අප්‍රමාදී වූ ශ්‍රාවකයන් මෙලොවදීම කෙලෙස් පිරිනිවීමෙන් නිවී සැපයට පත්වෙනවා. ඔවුන් සියලු වෛර භය ඉක්මවා ගිහින් හැම දුකින්ම එතෙර වෙනවා.

« » ⇡

ධර්මදානය උදෙසා පාලි සහ සිංහල අන්තර්ගතය උපුටා ගැනීම https://mahamevnawa.lk/sutta/an1_3-1-4-6/ වෙබ් පිටුවෙනි.
Ver.1.40 - Last Updated On 26-SEP-2020 At 03:14 P.M