« »

# සංයුත්ත නිකාය

# ඛන්ධක වග්ගෝ

## 1.2.3.10. පුණ්ණමා සුත්තං

### 1.2.3.10. පුන් සඳ ඇති දා වදාළ දෙසුම

#### 82. ඒකං සමයං භගවා සාවත්‌ථියං විහරති පුබ්‌බාරාමේ මිගාරමාතුපාසාදේ. මහතා භික්‌ඛුසං‌ඝේන සද්‌ධිං. තේන ඛෝ පන සමයේන භගවා තදහුපෝසථේ පණ්ණරසේ පුණ්‌ණාය පුණ්‌ණමාය රත්‌තියා භික්‌ඛුසංඝපරිවුතෝ අජ්‌ඣෝකාසේ නිසින්නෝ හෝති.

82. ඒ දිනවල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මහත් වූ භික්ෂු සංඝයා සමග වැඩසිටියේ මිගාරමාතු ප්‍රාසාදය නම් වූ පූර්වාරාමයේ. එදා උපෝසථ දිනය වූ පසළොස්වක පුන් පොහෝ දවසයි. එදා බුදුරජාණන් වහන්සේ ඒ පුන් සඳ ඇති රාත්‍රියෙහි භික්ෂු සංඝයා පිරිවරා ගෙන එළිමහනේ වාඩිවෙලා වැඩසිටියා.

#### අථ ඛෝ අඤ්ඤතරෝ භික්‌ඛු උට්‌ඨායාසනා ඒකංසං උත්‌තරාසං‌ගං කරිත්‌වා යේන භගවා තේනඤ්‌ජලිං පණාමෙත්‌වා භගවන්‌තං ඒතදවෝච. පුච්‌ඡෙය්‍යාහං භන්තේ, භගවන්‌තං කිඤ්‌චිදේව දේසං, සචේ මේ භගවා ඕකාසං කරෝති පඤ්‌හස්‌ස වෙය්‍යාකරණායාති? තේන හි ත්‌වං භික්‌ඛු, සකේ ආසනේ නිසීදිත්‌වා පුච්‌ඡ යදාකංඛසීති.

එතකොට එක්තරා භික්ෂුවක් ආසනයෙන් නැගිට්ටා. සිවුර ඒකාංශ කොට පොරොවා ගත්තා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඩසිටි දිශාවට ඇඳිලි බැඳ වන්දනා කරගත්තා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙකරුණ සැළ කළා. “ස්වාමීනි, මට භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් අසන්නට කිසියම් කාරණාවක් තියෙනවා. ඉදින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මට අවසර දෙන සේක් නම් ප්‍රශ්නයක් විමසීමටයි තියෙන්නේ.” “පින්වත් භික්ෂුව, එහෙමනම් ඔබ ඔය ආසනේ ම වාඩිවෙලා යමක් කැමති නම් එය අහන්න.”

#### ඒවං භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු භගවතෝ පටිස්‌සුත්‌වා සකේ ආසනේ නිසීදිත්‌වා භගවන්‌තං ඒතදවෝච. ඉමේ නු ඛෝ භන්තේ, පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධා, සෙය්‍යථීදං. රූපූපාදානක්‌ඛන්ධෝ, වේදනූපාදානක්‌ඛන්ධෝ, සඤ්‌ඤූපාදානක්‌ඛන්ධෝ, සංඛාරූපාදානක්‌ඛන්ධෝ, විඤ්‌ඤාණූපාදානක්‌ඛන්ධෝති. ඉමේ ඛෝ භික්‌ඛු, පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධා. සෙය්‍යථීදං. රූපූපාදානක්‌ඛන්ධෝ වේදනූපාදානක්‌ඛන්ධෝ, සඤ්‌ඤූපාදානක්‌ඛන්ධෝ, සංඛාරූපාදානක්‌ඛන්ධෝ, විඤ්‌ඤාණූපාදානක්‌ඛන්ධෝති.

“එසේය ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිතුරු දුන්නා. තමන්ගේ ආසනයේ වාඩිවුණා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැළ කළා. “ස්වාමීනි, පංච උපාදානස්කන්ධය කියන්නේ මේවාට නේද? ඒ කියන්නේ රූප උපාදානස්කන්ධය, වේදනා උපාදානස්කන්ධය, සඤ්ඤා උපාදානස්කන්ධය, සංස්කාර උපාදානස්කන්ධය, විඤ්ඤාණ උපාදානස්කන්ධයටයි නේද?” “පින්වත් භික්ෂුව, ඔය පංච උපාදානස්කන්ධය තමයි. ඒ කියන්නෙ රූප උපාදානස්කන්ධය, වේදනා උපාදානස්කන්ධය, සඤ්ඤා උපාදානස්කන්ධය, සංස්කාර උපාදානස්කන්ධය, විඤ්ඤාණ උපාදානස්කන්ධයයි.”

#### සාධු භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු භගවතෝ භාසිතං අභිනන්‌දිත්‌වා අනුමෝදිත්‌වා භගවන්‌තං උත්‌තරිං පඤ්‌හං ආපුච්‌ඡි. ඉමේ ඛෝ පන භන්තේ, පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධා කිම්මූලකාති? ඉමේ ඛෝ භික්‌ඛු, පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධා ඡන්‌දමූලකාති. සාධු භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු භගවතෝ භාසිතං අභිනන්‌දිත්‌වා අනුමෝදිත්‌වා භගවන්‌තං උත්‌තරිං පඤ්‌හං ආපුච්‌ඡි. තඤ්‌ඤේව නු ඛෝ භන්තේ, උපාදානං තේ පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධා, උදාහු අඤ්‌ඤත්‍ර පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධේහි උපාදානන්‌ති? න ඛෝ, භික්‌ඛු, තඤ්‌ඤේව උපාදානං තේ පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධා, න පි අඤ්‌ඤත්‍ර පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධේහි උපාදානං, අපි ච යෝ තත්‌ථ ඡන්‌දරාගෝ තං තත්‌ථ උපාදානන්‌ති.

“සාදු! සාදු! ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ කරුණ සතුටෙන් පිළිගත්තා. අනුමෝදන් වුණා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් මත්තෙහි තව ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. “ස්වාමීනි, මේ පංච උපාදානස්කන්ධය තියෙන්නේ කුමක් මුල්වෙලාද?” “පින්වත් භික්ෂුව, මේ පංච උපාදානස්කන්ධය තියෙන්නේ කැමැත්ත මුල්වෙලයි.”

“සාදු! සාදු! ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ කරුණ සතුටෙන් පිළිගත්තා. අනුමෝදන් වුණා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් මත්තෙහි තව ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. “ස්වාමීනි, උපාදානය බවට පත්වෙන්නේ ඔය පංච උපාදානස්කන්ධයමද? එහෙම නැත්නම් උපාදානය බවට පත්වෙන්නේ පංච උපාදානස්කන්ධයෙන් බැහැර වූ දෙයක්ද?” “පින්වත් භික්ෂුව, ඒ පංච උපාදානස්කන්ධය ඒ උපාදානය ම වෙනවත් නොවෙයි. පංච උපාදානස්කන්ධයෙන් බැහැර වෙච්ච දෙයක් උපාදානය වෙනවත් නොවෙයි. පංච උපාදානස්කන්ධය කෙරෙහි යම් ඡන්දරාගයක් ඇද්ද අන්න ඒක තමයි එතැන තියෙන උපාදානය.”

#### සාධු භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු භගවතෝ භාසිතං අභිනන්‌දිත්‌වා අනුමෝදිත්‌වා භගවන්‌තං උත්‌තරිං පඤ්‌හං ආපුච්‌ඡි. සියා පන භන්තේ, පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධේසු ඡන්‌දරාගවේමත්‌තතාති? සියා භික්‌ඛූති භගවා අවෝච. ඉධ භික්‌ඛු, ඒකච්චස්‌ස ඒවං හෝති. ඒවංරූපෝ සියං අනාගතමද්‌ධානං, ඒවංවේදනෝ සියං අනාගතමද්‌ධානං, ඒවංසඤ්‌ඤෝ සියං අනාගතමද්‌ධානං, ඒවංසංඛාරෝ සියං අනාගතමද්‌ධානං, ඒවංවිඤ්‌ඤාණෝ සියං අනාගතමද්‌ධානන්‌ති. ඒවං ඛෝ භික්‌ඛු, සියා පඤ්‌චුපාදානක්‌ඛන්‌ධේසු ඡන්‌දරාගවේමත්‌තතාති.

“සාදු! සාදු! ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ කරුණ සතුටෙන් පිළිගත්තා. අනුමෝදන් වුණා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් මත්තෙහි තව ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. “ස්වාමීනි, පංච උපාදානස්කන්ධය පිළිබඳව ඇති ඡන්දරාගයේ වෙනස්කම් තියෙනවාද?” “පින්වත් භික්ෂුව, වෙනස්කම් තියෙනවා කියල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළා. පින්වත් භික්ෂුව, මෙකරුණෙහිලා ඇතැම් කෙනෙකුට මෙහෙම හිතෙනවා. ‘මට අනාගතයේ මේ මේ ආකාරයේ රූපයක් ඇතිව ඉන්නට ඇත්නම්. මට අනාගතයේ මේ මේ ආකාරයේ විඳීමක් ඇතිව ඉන්නට ඇත්නම්, මට අනාගතයේ මේ මේ ආකාරයේ සඤ්ඤාවක් ඇතිව ඉන්නට ඇත්නම්, මට අනාගතයේ මේ මේ ආකාරයේ සංස්කාර ඇතිව ඉන්නට ඇත්නම්, මට අනාගතයේ මේ මේ ආකාරයේ විඤ්ඤාණයක් ඇතිව ඉන්නට ඇත්නම්’ ඔය විදිහට පින්වත් භික්ෂුව, පංච උපාදානස්කන්ධය පිළිබඳව ඡන්දරාගයෙහි වෙනසක් තියෙනවා ම යි.”

#### සාධු භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු ….(පෙ)…. උත්‌තරිං පඤ්‌හං ආපුච්‌ඡි. කිත්‌තාවතා නු ඛෝ භන්තේ, ඛන්‌ධානං ඛන්‌ධාධිවචනන්‌ති? යං කිඤ්‌චි භික්‌ඛු, රූපං අතීතානාගතපච්‌චුප්‌පන්‌නං අජ්‌ඣත්‌තං වා බහිද්‌ධා වා ඕළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරේ සන්තිකේ වා, අයං වුච්‌චති රූපක්‌ඛන්ධෝ. යා කාචි වේදනා ….(පෙ)…. යා කාචි සඤ්‌ඤා ….(පෙ)…. යේ කේචි සංඛාරා ….(පෙ)…. යං කිඤ්‌චි විඤ්‌ඤාණං අතීතානාගතපච්‌චුප්‌පන්‌නං අජ්‌ඣත්‌තං වා බහිද්‌ධා වා ඕළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරේ සන්තිකේ වා, අයං වුච්‌චති විඤ්‌ඤාණක්‌ඛන්ධෝ. එත්‌තාවතා ඛෝ භික්‌ඛු, ඛන්‌ධානං ඛන්‌ධාධිවචනන්‌ති.

“සාදු! සාදු! ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ කරුණ සතුටෙන් පිළිගත්තා. අනුමෝදන් වුණා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් මත්තෙහි තව ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. “ස්වාමීනි, ස්කන්ධවලට ඔය ස්කන්ධ කියන නම ලැබුණේ කවර පදනමක් මතද?” “පින්වත් භික්ෂුව, අතීත අනාගත වර්තමාන වූ යම්කිසි රූපයක් ඇද්ද, ආධ්‍යාත්මික වේවා, බාහිර වේවා, ගොරෝසු වේවා, සියුම් වේවා, හීන වේවා, ප්‍රණීත වේවා, දුර හෝ ළඟ හෝ යම් රූපයක් ඇද්ද මෙයට තමයි රූපස්කන්ධය කියල කියන්නේ. යම්කිසි වේදනාවක් ….(පෙ)…. යම්කිසි සඤ්ඤාවක් ….(පෙ)…. යම්කිසි සංස්කාරයක් ….(පෙ)…. අතීත අනාගත වර්තමාන වූ යම්කිසි විඤ්ඤාණයක් ඇද්ද, ආධ්‍යාත්මික වේවා, බාහිර වේවා, ගොරෝසු වේවා, සියුම් වේවා, හීන වේවා, ප්‍රණීත වේවා, දුර හෝ ළඟ හෝ යම් විඤ්ඤාණයක් ඇද්ද මෙයට තමයි විඤ්ඤාණස්කන්ධය කියල කියන්නේ.

#### සාධු භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු ….(පෙ)…. උත්තරිං පඤ්හං ආපුච්‌ඡි. කෝ නු ඛෝ භන්තේ, හේතු කෝ පච්‌චයෝ රූපක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනාය? කෝ හේතු කෝ පච්‌චයෝ වේදනාක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනාය? කෝ හේතු කෝ පච්‌චයෝ සඤ්‌ඤාක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනාය? කෝ හේතු කෝ පච්‌චයෝ සංඛාරක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනාය? කෝ හේතු කෝ පච්‌චයෝ විඤ්‌ඤාණක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනායාති? චත්තාරෝ ඛෝ භික්‌ඛු, මහාභූතා හේතු, චත්තාරෝ මහාභූතා පච්‌චයෝ රූපක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනාය. ඵස්‌සෝ හේතු ඵස්‌සෝ පච්‌චයෝ වේදනාක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනාය. ඵස්‌සෝ හේතු ඵස්‌සෝ පච්‌චයෝ සඤ්‌ඤාක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනාය. ඵස්‌සෝ හේතු ඵස්‌සෝ පච්‌චයෝ සංඛාරක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනාය. නාමරූපං හේතු නාමරූපං පච්‌චයෝ විඤ්‌ඤාණක්‌ඛන්‌ධස්‌ස පඤ්‌ඤාපනායාති.

“සාදු! සාදු! ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව ….(පෙ)…. මත්තෙහි තව ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. “ස්වාමීනි, රූප ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට ආවේ කවර හේතුවක් නිසාද? කවර කරුණක් නිසාද? වේදනා ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට ආවේ කවර හේතුවක් නිසාද? කවර කරුණක් නිසාද? සඤ්ඤා ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට ආවේ කවර හේතුවක් නිසාද? කවර කරුණක් නිසාද? සංස්කාර ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට ආවේ කවර හේතුවක් නිසාද? කවර කරුණක් නිසාද? විඤ්ඤාණ ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට ආවේ කවර හේතුවක් නිසාද? කවර කරුණක් නිසාද?” “පින්වත් භික්ෂුව, රූප ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට එන්නට හේතුව වුණේ සතර මහා භූතයනුයි. ප්‍රත්‍ය වුණෙත් සතර මහා භූතයනුයි. වේදනා ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට එන්නට හේතුව වුණේ ස්පර්ශයයි. ප්‍රත්‍ය වුණෙත් ස්පර්ශයයි. සඤ්ඤා ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට එන්නට හේතුව වුණේ ස්පර්ශයයි. ප්‍රත්‍ය වුණෙත් ස්පර්ශයයි. සංස්කාර ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට එන්නට හේතුව වුණේ ස්පර්ශයයි. ප්‍රත්‍ය වුණෙත් ස්පර්ශයයි. විඤ්ඤාණ ස්කන්ධය කියා දෙයක් ව්‍යවහාරයට එන්නට හේතුව වුණේ නාමරූපයි. ප්‍රත්‍ය වුණෙත් නාමරූපයි.”

#### සාධු භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු ….(පෙ)…. උත්තරිං පඤ්හං ආපුච්‌ඡි. කථං නු ඛෝ භන්තේ, සක්‌කායදිට්‌ඨි හෝතීති? ඉධ භික්‌ඛු අස්‌සුතවා පුථුජ්ජනෝ අරියානං අදස්‌සාවී අරියධම්‌මස්‌ස අකෝවිදෝ අරියධම්‌මේ අවිනීතෝ, සප්‌පුරිසානං අදස්‌සාවී සප්‌පුරිසධම්‌මස්‌ස අකෝවිදෝ සප්‌පුරිසධම්‌මේ අවිනීතෝ රූපං අත්තතෝ සමනුපස්‌සති, රූපවන්‌තං වා අත්‌තානං සමනුපස්‌සති, අත්‌තනි වා රූපං සමනුපස්‌සති, රූපස්‌මිං වා අත්‌තානං සමනුපස්‌සති, වේදනං ….(පෙ)…. සඤ්‌ඤං ….(පෙ)…. සංඛාරේ ….(පෙ)…. විඤ්‌ඤාණං අත්තතෝ සමනුපස්‌සති, විඤ්‌ඤාණවන්‌තං වා අත්‌තානං සමනුපස්‌සති, අත්‌තනි වා විඤ්‌ඤාණං සමනුපස්‌සති, විඤ්‌ඤාණස්‌මිං වා අත්‌තානං සමනුපස්‌සති. ඒවං ඛෝ භික්‌ඛු, සක්‌කායදිට්‌ඨි හෝතීති.

“සාදු! සාදු! ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව ….(පෙ)…. මත්තෙහි තව ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. “ස්වාමීනි, සක්කාය දිට්ඨිය ඇතිවෙන්නේ කොහොමද?” “පින්වත් භික්ෂුව, මෙකරුණෙහිලා අශ්‍රැතවත් පෘථග්ජනයෙක් ඉන්නවා. ඔහු ආර්යයන් වහන්සේලා නොදකින කෙනෙක්. ආර්ය ධර්මයට අදක්ෂ කෙනෙක්. ආර්ය ධර්මයෙහි නොහික්මුණ කෙනෙක්. සත්පුරුෂයන් වහන්සේලා නොදකින කෙනෙක්. සත්පුරුෂ ධර්මයට අදක්ෂ කෙනෙක්. සත්පුරුෂ ධර්මයෙහි නොහික්මුණ කෙනෙක්. ඔහු ආත්මයක් හැටියට රූපය ගැන මුළාවෙන් දකිනවා. ආත්මයක් රූපයෙන් හැදී තිබෙන හැටියට මුළාවෙන් දකිනවා. ආත්මය තුළ රූපය තිබෙන බවට මුළාවෙන් දකිනවා. ආත්මය තිබෙන්නේ රූපය තුළ බවට මුළාවෙන් දකිනවා. වේදනාව ….(පෙ)…. සඤ්ඤාව ….(පෙ)…. සංස්කාර ….(පෙ)…. ආත්මයක් හැටියට විඤ්ඤාණය ගැන මුළාවෙන් දකිනවා. ආත්මය විඤ්ඤාණයෙන් හැදී තිබෙන හැටියට මුළාවෙන් දකිනවා. ආත්මය තුළ විඤ්ඤාණය තිබෙන බවට මුළාවෙන් දකිනවා. ආත්මය තිබෙන්නේ විඤ්ඤාණය තුළ බවට මුළාවෙන් දකිනවා. පින්වත් භික්ෂුව, ඔය විදිහට තමයි සක්කාය දිට්ඨිය ඇති වන්නේ.”

#### සාධු භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු ….(පෙ)…. උත්තරිං පඤ්හං ආපුච්‌ඡි. කථං පන, භන්තේ, සක්‌කායදිට්‌ඨි න හෝතීති? ඉධ භික්‌ඛු, සුතවා අරියසාවකෝ අරියානං දස්‌සාවී අරියධම්‌මස්‌ස කෝවිදෝ අරියධම්‌මේ සුවිනීතෝ, සප්‌පුරිසානං දස්‌සාවී සප්‌පුරිසධම්‌මස්‌ස කෝවිදෝ සප්‌පුරිසධම්‌මේ සුවිනීතෝ, න රූපං අත්තතෝ සමනුපස්‌සති, න රූපවන්‌තං වා අත්‌තානං සමනුපස්‌සති, න අත්‌තනි වා රූපං සමනුපස්‌සති, න රූපස්‌මිං වා අත්‌තානං සමනුපස්‌සති, න වේදනං ….(පෙ)…. න සඤ්‌ඤං ….(පෙ)…. න සංඛාරේ ….(පෙ)…. න විඤ්‌ඤාණං අත්තතෝ සමනුපස්‌සති, න විඤ්‌ඤාණවන්‌තං වා අත්‌තානං සමනුපස්‌සති, න අත්‌තනි වා විඤ්‌ඤාණං සමනුපස්‌සති, න විඤ්‌ඤාණස්‌මිං වා අත්‌තානං සමනුපස්‌සති, ඒවං ඛෝ භික්‌ඛු, සක්‌කායදිට්‌ඨි න හෝතීති.

“සාදු! සාදු! ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව ….(පෙ)…. මත්තෙහි තව ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. “ස්වාමීනි, සක්කාය දිට්ඨිය ඇති නොවන්නේ කොහොමද?” “පින්වත් භික්ෂුව, මෙකරුණෙහිලා ශ්‍රැතවත් ආර්ය ශ්‍රාවකයෙක් ඉන්නවා. ඔහු ආර්යයන් වහන්සේලා දකින කෙනෙක්. ආර්ය ධර්මයට දක්ෂ කෙනෙක්. ආර්ය ධර්මයෙහි හික්මුණ කෙනෙක්. සත්පුරුෂයන් වහන්සේලා දකින කෙනෙක්. සත්පුරුෂ ධර්මයට දක්ෂ කෙනෙක්. සත්පුරුෂ ධර්මයෙහි හික්මුණ කෙනෙක්. ඔහු ආත්මයක් හැටියට රූපය ගැන දකින්නේ නෑ. ආත්මය රූපයෙන් හැදී තිබෙන හැටියට දකින්නේ නෑ. ආත්මය තුළ රූපය තිබෙන බවට දකින්නේ නෑ. ආත්මය තිබෙන්නේ රූපය තුළ බවට දකින්නේ නෑ. වේදනාව ….(පෙ)…. සඤ්ඤාව ….(පෙ)…. සංස්කාර ….(පෙ)…. ආත්මයක් හැටියට විඤ්ඤාණය ගැන දකින්නේ නෑ. ආත්මය විඤ්ඤාණයෙන් හැදී තිබෙන හැටියට දකින්නේ නෑ. ආත්මය තුළ විඤ්ඤාණය තිබෙන බවට දකින්නේ නෑ. ආත්මය තිබෙන්නේ විඤ්ඤාණය තුළ බවට දකින්නේ නෑ. පින්වත් භික්ෂුව, ඔය විදිහට තමයි සක්කාය දිට්ඨිය ඇති නොවන්නේ.”

#### සාධු භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු ….(පෙ)…. උත්තරිං පඤ්හං ආපුච්‌ඡි. කෝ නු ඛෝ, භන්තේ, රූපස්‌ස අස්සාදෝ, කෝ ආදීනවෝ, කිං නිස්‌සරණං. කෝ වේදනාය ….(පෙ)…. කෝ සඤ්‌ඤාය ….(පෙ)…. කෝ සංඛාරානං ….(පෙ)…. ඛෝ විඤ්‌ඤාණස්‌ස අස්සාදෝ, කෝ ආදීනවෝ, කිං නිස්‌සරණන්‌ති?

“සාදු! සාදු! ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව ….(පෙ)…. මත්තෙහි තව ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. “ස්වාමීනි, රූපයෙහි ඇති ආශ්වාදය කුමක්ද? ආදීනය කුමක්ද? නිස්සරණය කුමක්ද? වේදනාවෙහි ඇති ….(පෙ)…. සඤ්ඤාවෙහි ඇති ….(පෙ)…. සංස්කාරවල ඇති ….(පෙ)…. විඤ්ඤාණයෙහි ඇති ආශ්වාදය කුමක්ද? ආදීනය කුමක්ද? නිස්සරණය කුමක්ද?”

#### යං ඛෝ භික්‌ඛු, රූපං පටිච්‌ච උප්‌පජ්‌ජති සුඛං සෝමනස්‌සං, අයං රූපස්‌ස අස්සාදෝ. යං රූපං අනිච්‌චං දුක්‌ඛං විපරිණාමධම්‌මං. අයං රූපස්‌ස ආදීනවෝ. යෝ රූපස්‌මිං ඡන්‌දරාගවිනයෝ ඡන්‌දරාගප්‌පහානං. ඉදං රූපස්‌ස නිස්‌සරණං. යං වේදනං පටිච්‌ච උප්‌පජ්‌ජති සුඛං සෝමනස්‌සං. අයං වේදනාය අස්සාදෝ. යා වේදනා අනිච්‌චා දුක්‌ඛා විපරිණාමධම්‌මා. අයං වේදනාය ආදීනවෝ. යෝ වේදනාය ඡන්‌දරාගවිනයෝ ඡන්‌දරාගප්‌පහානං. ඉදං වේදනාය නිස්‌සරණං. යං සඤ්‌ඤං පටිච්‌ච ….(පෙ)…. යේ සංඛාරේ පටිච්‌ච උප්‌පජ්‌ජති සුඛං සෝමනස්‌සං. අයං සංඛාරානං අස්සාදෝ. යේ සංඛාරා අනිච්‌චා දුක්‌ඛා විපරිණාමධම්‌මා. අයං සංඛාරානං ආදීනවෝ. යෝ සංඛාරේසු ඡන්‌දරාගවිනයෝ ඡන්‌දරාගප්‌පහානං. ඉදං සංඛාරානං නිස්‌සරණං. යං විඤ්‌ඤාණං පටිච්‌ච උප්‌පජ්‌ජති සුඛං සෝමනස්‌සං. අයං විඤ්‌ඤාණස්‌ස අස්සාදෝ. යං විඤ්‌ඤාණං අනිච්‌චං දුක්‌ඛං විපරිණාමධම්‌මං. අයං විඤ්‌ඤාණස්‌ස ආදීනවෝ. යෝ විඤ්‌ඤාණස්‌මිං ඡන්‌දරාගවිනයෝ ඡන්‌දරාගප්‌පහානං. ඉදං විඤ්‌ඤාණස්‌ස නිස්‌සරණන්‌ති.

“පින්වත් භික්ෂුව, රූපය නිසා යම් සැපයක් උපදී නම්, යම් සොම්නසක් උපදී නම් අන්න ඒක තමයි රූපයෙහි ඇති ආශ්වාදය. යම් රූපයක් අනිත්‍ය නම්, දුක නම්, වෙනස්වන ධර්මතාවයට අයිති නම් ඒක තමයි රූපයෙහි ආදීනවය. රූපය කෙරෙහි තිබෙන ඡන්දරාගයේ යම් දුරුවීමක් ඇද්ද, ඡන්දරාගය ප්‍රහාණය වීමක් ඇද්ද මේක තමයි රූපයෙහි නිස්සරණය.

වේදනාව නිසා යම් සැපයක් උපදී නම්, යම් සොම්නසක් උපදී නම් අන්න ඒක තමයි වේදනාවෙහි ඇති ආශ්වාදය. යම් වේදනාවක් අනිත්‍ය නම්, දුක නම්, වෙනස්වන ධර්මතාවයට අයිති නම් ඒක තමයි වේදනාවෙහි ආදීනවය. වේදනාව කෙරෙහි තිබෙන ඡන්දරාගයේ යම් දුරුවීමක් ඇද්ද, ඡන්දරාගය ප්‍රහාණය වීමක් ඇද්ද මේක තමයි වේදනාවෙහි නිස්සරණය. සඤ්ඤාව නිසා ….(පෙ)…. සංස්කාර නිසා යම් සැපයක් උපදී නම්, යම් සොම්නසක් උපදී නම් අන්න ඒක තමයි සංස්කාරවල ඇති ආශ්වාදය. යම් සංස්කාරයන් අනිත්‍ය නම්, දුක නම්, වෙනස්වන ධර්මතාවයට අයිති නම් ඒක තමයි සංස්කාරවල ආදීනවය. සංස්කාර කෙරෙහි තිබෙන ඡන්දරාගයේ යම් දුරුවීමක් ඇද්ද, ඡන්දරාගය ප්‍රහාණය වීමක් ඇද්ද මේක තමයි සංස්කාරවල නිස්සරණය. විඤ්ඤාණය නිසා යම් සැපයක් උපදී නම්, යම් සොම්නසක් උපදී නම් අන්න ඒක තමයි විඤ්ඤාණයෙහි ඇති ආශ්වාදය. යම් විඤ්ඤාණයක් අනිත්‍ය නම්, දුක නම්, වෙනස්වන ධර්මතාවයට අයිති නම් ඒක තමයි විඤ්ඤාණයෙහි ආදීනවය. විඤ්ඤාණය කෙරෙහි තිබෙන ඡන්දරාගයේ යම් දුරුවීමක් ඇද්ද, ඡන්දරාගය ප්‍රහාණය වීමක් ඇද්ද මේක තමයි විඤ්ඤාණයෙහි නිස්සරණය.”

#### සාධු භන්තේති ඛෝ සෝ භික්‌ඛු භගවතෝ භාසිතං අභිනන්‌දිත්‌වා අනුමෝදිත්‌වා භගවන්‌තං උත්‌තරිං පඤ්‌හං ආපුච්‌ඡි. කථං නු ඛෝ භන්තේ, ජානතෝ කථං පස්‌සතෝ ඉමස්‌මිඤ්‌ච සවිඤ්‌ඤාණකේ කායේ බහිද්‌ධා ච සබ්‌බනිමිත්‌තේසු අහිංකාරමමිංකාරමානානුසයා න හොන්‌තීති? යං කිඤ්‌චි භික්‌ඛු, රූපං අතීතානාගතපච්‌චුප්‌පන්‌නං අජ්‌ඣත්‌තං වා බහිද්‌ධා වා ඕළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරේ සන්තිකේ වා, සබ්‌බං රූපං

#### , නේතං මම, නේසෝහමස්‌මි, න මේසෝ අත්‌තාති ඒවමේතං යථාභූතං සම්‌මප්‌පඤ්‌ඤාය පස්‌සති. යා කාචි වේදනා ….(පෙ)…. යා කාචි සඤ්‌ඤා ….(පෙ)…. යේ කේචි සංඛාරා ….(පෙ)…. යං කිඤ්‌චි විඤ්‌ඤාණං අතීතානාගතපච්‌චුප්‌පන්‌නං අජ්‌ඣත්‌තං වා බහිද්‌ධා වා ඕළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරේ සන්තිකේ වා, සබ්‌බං විඤ්‌ඤාණං. නේතං මම, නේසෝහමස්‌මි, න මේසෝ අත්‌තාති ඒවමේතං යථාභූතං සම්‌මප්‌පඤ්‌ඤාය පස්‌සති. ඒවං ඛෝ භික්‌ඛු, ජානතෝ ඒවං පස්‌සතෝ ඉමස්‌මිඤ්‌ච සවිඤ්‌ඤාණකේ කායේ බහිද්‌ධා ච සබ්‌බනිමිත්‌තේසු අහිංකාරමමිංකාරමානානුසයා න හොන්‌තීති.

“සාදු! සාදු! ස්වාමීනි” කියල ඒ භික්ෂුව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ කරුණ සතුටෙන් පිළිගත්තා. අනුමෝදන් වුණා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් මත්තෙහි තව ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. “ස්වාමීනි, මොන විදිහට අවබෝධ කරගන්නා විට ද, මොන විදිහට දකිනා විට ද, මේ විඤ්ඤාණය සහිත වූ කය පිළිබඳවත් බාහිර සියලු නිමිති පිළිබඳවත් මම ය, මාගේ ය යන දෘෂ්ටියෙහි බැස තිබෙන මාන අනුසය ඇති නොවන්නේ?”

“පින්වත් භික්ෂුව, අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි රූපයක් ඇද්ද, ආධ්‍යාත්ම (තමා යැයි සළකන) රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, බාහිර රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, ගොරෝසු රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, සියුම් රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, හීන රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, උසස් රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, දුර තිබෙන රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, ළඟ තිබෙන රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, ඒ සෑම රූපයක්ම ‘මගේ නොවේ, මම නොවෙමි, මගේ ආත්මය නොවේ’ යන ඔය කරුණ ඒ ආකාරයෙන් ම දියුණු කළ ප්‍රඥාවෙන් දකිනවා නම්, අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි වේදනාවක් ඇද්ද ….(පෙ)…. අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි සඤ්ඤාවක් ඇද්ද ….(පෙ)…. අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි සංස්කාර ඇද්ද ….(පෙ)…. අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි විඤ්ඤාණයක් ඇද්ද, ආධ්‍යාත්ම (තමා යැයි සළකන) විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, බාහිර විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, ගොරෝසු විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, සියුම් විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, හීන විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, උසස් විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, දුර තිබෙන විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, ළඟ තිබෙන විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, ඒ සෑම විඤ්ඤාණයක්ම ‘මගේ නොවේ, මම නොවෙමි, මගේ ආත්මය නොවේ’ යන ඔය කරුණ ඒ ආකාරයෙන් ම දියුණු කළ ප්‍රඥාවෙන් දකිනවා නම්, අන්න ඒ විදිහට පින්වත් භික්ෂුව, අවබෝධ කරගන්නා විට, දැකගන්නා විට, මේ විඤ්ඤාණය සහිත වූ කය පිළිබඳවත්, බාහිර සියලු නිමිති පිළිබඳවත් මම ය, මාගේ ය යන දෘෂ්ටියෙහි බැසතිබෙන මාන අනුසය ඇති වෙන්නේ නෑ.”

#### තේන ඛෝ පන සමයේන අඤ්‌ඤතරස්‌ස භික්ඛුනෝ ඒවං චේතසෝ පරිවිතක්‌කෝ උදපාදි. ඉති කිර භෝ රූපං අනත්‌තා, වේදනා අනත්‌තා, සඤ්‌ඤා අනත්‌තා, සංඛාරා අනත්‌තා, විඤ්‌ඤාණං අනත්‌තා. අනත්‌තකතානි කම්‌මානි කථමත්‌තානං ඵුසිස්‌සන්‌තීති.

එතකොට ඒ වෙලාවේදී එක්තරා භික්ෂුවකට මෙවැනි චිත්තවිතර්කයක් ඇති වුණා. ‘අහෝ භවත්නි! රූපය අනාත්ම නම්, වේදනාව අනාත්ම නම්, සඤ්ඤාව අනාත්ම නම්, සංස්කාර අනාත්ම නම්, විඤ්ඤාණය අනාත්ම නම් අනාත්ම දෙයින් කරපු කර්ම ආත්මයකට ස්පර්ශ වෙන්නේ කොහොමද?’

#### අථ ඛෝ භගවා තස්‌ස භික්ඛුනෝ චේතසා චේතෝ පරිවිතක්‌කමඤ්‌ඤාය භික්‌ඛූ ආමන්‌තේසි. ඨානං ඛෝ පනේතං භික්ඛවේ, විජ්‌ජති. යං ඉධේකච්‌චෝ මෝඝපුරිසෝ අවිද්‌වා අවිජ්‌ජාගතෝ තණ්‌හාධිගතේන චේතසා සත්‌ථුසාසනං අතිධාවිතබ්‌බං මඤ්‌ඤෙය්‍ය. ඉති කිර භෝ රූපං අනත්‌තා, වේදනා අනත්‌තා, සඤ්‌ඤා අනත්‌තා, සංඛාරා අනත්‌තා, විඤ්‌ඤාණං අනත්‌තා. අනත්‌තකතානි කම්‌මානි කථමත්‌තානං ඵුසිස්‌සන්‌තීති. පටිපුච්‌ඡාවිනීතා ඛෝ මේ තුම්හේ භික්ඛවේ, තත්‍ර තත්‍ර තේසු තේසු ධම්‌මේසු.

ඒ මොහොතේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අර භික්ෂුවගේ සිතේ ඇතිවුණ කල්පනාවන් තම සිතින් දැනගෙන භික්ෂූන් අමතා වදාළා. “පින්වත් මහණෙනි, මෙවැනි දේවලුත් වෙන බව පෙනෙනවා. මෙහි ඇතැම් හිස් පුරුෂයෙක් ඉන්නවා. කිසි අවබෝධයක් නැති කෙනෙක්. අවිද්‍යාව තුළම ඉඳගෙන, තණ්හාවට යට වුණු සිතින් ඉඳගෙන ශාස්තෘන් වහන්සේගේ අනුශාසනාවත් ඉක්මවා යා යුතුයි කියලයි හිතාගෙන ඉන්නේ. ඔහු මෙහෙමයි හිතන්නෙ. ‘අහෝ භවත්නි! රූපය අනාත්ම නම්, වේදනාව අනාත්ම නම්, සඤ්ඤාව අනාත්ම නම්, සංස්කාර අනාත්ම නම්, විඤ්ඤාණය අනාත්ම නම් අනාත්ම දෙයින් කරපු කර්ම ආත්මයකට ස්පර්ශ වෙන්නේ කොහොමද?’ කියල. පින්වත් මහණෙනි, ඒ ඒ තන්හිදී මාගේ ඒ ඒ ධර්මයන් පිළිබඳව ඔබ හික්මිලා ඉන්නේ නුවණින් යුතුව ප්‍රශ්න කරලා ම යි.

#### තං කිං මඤ්‌ඤථ භික්ඛවේ, රූපං නිච්‌චං වා අනිච්‌චං වාති? අනිච්‌චං භන්තේ.

පින්වත් මහණෙනි, ඔබ මේ ගැන කුමක්ද සිතන්නේ? රූපය යනු නිත්‍ය දෙයක්ද? අනිත්‍ය දෙයක්ද?” “ස්වාමීනි, අනිත්‍යයි.”

#### යං පනානිච්‌චං දුක්‌ඛං වා තං සුඛං වාති? දුක්‌ඛං භන්තේ.

“යමක් වනාහී අනිත්‍ය නම් එය දුක් දෙයක්ද? සැප දෙයක්ද?” “ස්වාමීනි, දුකයි.”

#### යං පනානිච්‌චං දුක්‌ඛං විපරිණාමධම්‌මං, කල්‌ලං නු තං සමනුපස්‌සිතුං. ඒතං මම ඒසෝහමස්‌මි ඒසෝ මේ අත්‌තාති? නෝ හේතං භන්තේ.

“යමක් වනාහී අනිත්‍ය නම්, දුක නම්, වෙනස්වන ධර්මතාවයට අයත් දෙයක් නම් එය ‘මගේ කියා හෝ එය මම වෙමි කියා හෝ එය මගේ ආත්මය කියා’ හෝ මුලාවෙක් දකින එක සුදුසුද?” “ස්වාමීනි, එය සුදුසු නෑ ම යි.”

#### වේදනා ….(පෙ)…. සඤ්‌ඤා ….(පෙ)…. සංඛාරා ….(පෙ)…. විඤ්‌ඤාණං නිච්‌චං වා අනිච්‌චං වාති ? අනිච්‌චං භන්තේ.

වේදනාව ….(පෙ)…. සඤ්ඤාව ….(පෙ)…. සංස්කාර ….(පෙ)…. විඤ්ඤාණය යනු නිත්‍ය දෙයක්ද? අනිත්‍ය දෙයක්ද?” “ස්වාමීනි, අනිත්‍යයි.”

#### යං පනානිච්‌චං දුක්‌ඛං වා තං සුඛං වාති? දුක්‌ඛං භන්තේ.

“යමක් වනාහී අනිත්‍ය නම් එය දුක් දෙයක්ද? සැප දෙයක්ද?” “ස්වාමීනි, දුකයි.”

#### යං පනානිච්‌චං දුක්‌ඛං විපරිණාමධම්‌මං, කල්‌ලං නු තං සමනුපස්‌සිතුං. ඒතං මම ඒසෝහමස්‌මි ඒසෝ මේ අත්‌තාති? නෝ හේතං භන්තේ.

“යමක් වනාහී අනිත්‍ය නම්, දුක නම්, වෙනස්වන ධර්මතාවයට අයත් දෙයක් නම් එය ‘මගේ කියා හෝ එය මම වෙමි කියා හෝ එය මගේ ආත්මය කියා’ හෝ මුලාවෙක් දකින එක සුදුසුද?” “ස්වාමීනි, එය සුදුසු නෑ ම යි.”

#### තස්‌මාතිහ භික්ඛවේ, යං කිඤ්‌චි රූපං අතීතානාගතපච්‌චුප්‌පන්‌නං අජ්‌ඣත්‌තං වා බහිද්‌ධා වා ඕළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරේ සන්තිකේ වා, සබ්‌බං රූපං නේතං මම, නේසෝහමස්‌මි, න මේසෝ අත්‌තාති ඒවමේතං යථාභූතං සම්‌මප්‌පඤ්‌ඤාය දට්‌ඨබ්‌බං. යා කාචි වේදනා ….(පෙ)…. යා කාචි සඤ්‌ඤා ….(පෙ)…. යේ කේචි සංඛාරා ….(පෙ)…. යං කිඤ්‌චි විඤ්‌ඤාණං අතීතානාගතපච්‌චුප්‌පන්‌නං අජ්‌ඣත්‌තං වා බහිද්‌ධා වා ඕළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරේ සන්තිකේ වා, සබ්‌බං විඤ්‌ඤාණං නේතං මම, නේසෝහමස්‌මි, න මේසෝ අත්‌තාති ඒවමේතං යථාභූතං සම්‌මප්‌පඤ්‌ඤාය දට්‌ඨබ්‌බං.

එහෙමනම් පින්වත් මහණෙනි, අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි රූපයක් ඇද්ද, ආධ්‍යාත්ම (තමා යැයි සළකන) රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, බාහිර රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, ගොරෝසු රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, සියුම් රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, හීන රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, උසස් රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, දුර තිබෙන රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, ළඟ තිබෙන රූපයක් වෙන්නට පුළුවනි, ඒ සෑම රූපයක්ම ‘මගේ නොවේ, මම නොවෙමි, මගේ ආත්මය නොවේ’ යන ඔය කරුණ ඒ ආකාරයෙන් ම දියුණු කළ ප්‍රඥාවෙන් දැකගන්නට ඕන. අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි වේදනාවක් ඇද්ද ….(පෙ)…. අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි සඤ්ඤාවක් ඇද්ද ….(පෙ)…. අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි සංස්කාර ඇද්ද ….(පෙ)…. අතීත, අනාගත, වර්තමාන වූ යම්කිසි විඤ්ඤාණයක් ඇද්ද, ආධ්‍යාත්ම (තමා යැයි සළකන) විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, බාහිර විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, ගොරෝසු විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, සියුම් විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, හීන විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, උසස් විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, දුර තිබෙන විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, ළඟ තිබෙන විඤ්ඤාණයක් වෙන්නට පුළුවනි, ඒ සෑම විඤ්ඤාණයක්ම ‘මගේ නොවේ, මම නොවෙමි, මගේ ආත්මය නොවේ’ යන ඔය කරුණ ඒ ආකාරයෙන් ම දියුණු කළ ප්‍රඥාවෙන් දැකගන්නට ඕන.

#### ඒවං පස්‌සං භික්ඛවේ, සුතවා අරියසාවකෝ රූපස්‌මිම්‌පි නිබ්‌බින්‌දති, වේදනායපි නිබ්‌බින්‌දති, සඤ්‌ඤායපි නිබ්‌බින්‌දති, සංඛාරේසුපි නිබ්‌බින්‌දති, විඤ්‌ඤාණස්‌මිම්‌පි නිබ්‌බින්‌දති. නිබ්‌බින්‌දං විරජ්‌ජති. විරාගා විමුච්‌චති. විමුත්‌තස්‌මිං විමුත්‌තමිති ඤාණං හෝති. ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්‌මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්‌ථත්‌තායාති පජානාතී’ති.

පින්වත් මහණෙනි, ශ්‍රැතවත් ආර්ය ශ්‍රාවකයා ඔය විදිහට දියුණු කරපු ප්‍රඥාවෙන් දකින කොට රූපය ගැනත් අවබෝධයෙන් ම කළකිරෙනවා. වේදනාව ගැනත් අවබෝධයෙන් ම කළකිරෙනවා. සඤ්ඤාව ගැනත් අවබෝධයෙන් ම කළකිරෙනවා. සංස්කාර ගැනත් අවබෝධයෙන් ම කළකිරෙනවා. විඤ්ඤාණය ගැනත් අවබෝධයෙන් ම කළකිරෙනවා. අවබෝධයෙන් ම කළකිරුණු විට සිත ඇලෙන්නෙ නැතුව යනවා. සිත නොඇලෙන කොට එයින් සිත නිදහස් වෙනවා. සිත් නිදහස් වෙන කොටම ‘නිදහස් වුණා’ කියල අවබෝධ ඥානය ඇති වෙනවා. ‘ඉපදීම ක්ෂය වෙලා ගියා. බඹසර වාසය සම්පූර්ණ කරගත්තා. නිවන පිණිස කළ යුතු දේ කරගත්තා. ආයෙත් නම් සංසාරයේ වෙන උපතක් නැතැ’යි අවබෝධය ඇතිවෙනවා.

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

පුණ්ණමා සූත්‍රය නිමා විය.

#### ඛජ්ජනීය වග්ගෝ තතියෝ.

තුන්වෙනි ඛජ්ජනීය වර්ගය අවසන් විය.

#### තස්‌සුද්‌දානං –

එහි පිළිවෙල උද්දානයයි :

#### අස්සාදෝ ද්‌වේ සමුදයා, අරහන්‌තේහි අපරේ දුවේ.
සීහෝ ඛජ්‌ජන පිණ්‌ඩොල්‍යං, පාරිලෙය්‍යේන පුණ්‌ණමාති.

අස්සාද සූත්‍රය, සමුදය සූත්‍ර දෙක, අනෙක් අරහන්ත සූත්‍ර දෙක, සීහ සූත්‍රය, ඛජ්ජනීය සූත්‍රය, පිණ්ඩෝලය්‍ය සූත්‍රය, පාරිලෙය්‍යක සූත්‍රය, පුණ්ණමා සූත්‍රය යන දෙසුම්වලින් මෙම වර්ගය සමන්විතයි.

« » ⇡

ධර්මදානය උදෙසා පාලි සහ සිංහල අන්තර්ගතය උපුටා ගැනීම https://mahamevnawa.lk/sutta/sn3_1-2-3-10/ වෙබ් පිටුවෙනි.
Ver.1.40 - Last Updated On 26-SEP-2020 At 03:14 P.M