« »

# ඛුද්දක නිකාය

# උදාන පාළි

## 4.8. සුන්දරී සුත්තං

### 4.8. සුන්දරී පරිබ්‍රාජිකාව අරභයා වදාළ උදානය

#### ඒවං මේ සුතං – ඒකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජේතවනේ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමේ. තේන ඛෝ පන සමයේන භගවා සක්කතෝ හෝති ගරුකතෝ මානිතෝ පූජිතෝ අපචිතෝ, ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසේනාසනගිලානපච්චයභේසජ්ජපරික්ඛාරානං. භික්ඛුසංඝෝපි සක්කතෝ හෝති ගරුකතෝ මානිතෝ පූජිතෝ අපචිතෝ, ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසේනාසනගිලානපච්චයභේසජ්ජපරික්ඛාරානං. අඤ්ඤතිත්ථියා පන පරිබ්බාජකා අසක්කතා හොන්ති අගරුකතා අමානිතා අපූජිතා අනපචිතා, න ලාභිනෝ චීවරපිණ්ඩපාතසේනාසනගිලානපච්චයභේසජ්ජපරික්ඛාරානං.

මා හට අසන්නට ලැබුනේ මේ විදිහටයි. ඒ දිනවල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඩසිටියේ කොසඹෑ නුවර ඝෝෂිතාරාමයේ.

ඒ කාලෙ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ගොඩාක් ගෞරව සත්කාර ලැබුනා. බුහුමන් ලැබුණා. පිදුම් ලැබුනා. යටහත් පැවතුම් ලැබුනා. චීවර, පිණ්ඩපාත, සේනාසන, ගිලන්පස, බෙහෙත්, පිරිකර ලැබුනා. භික්ෂුසංඝයාටත් බොහෝ ගෞරව සත්කාර ලැබුනා. බුහුමන් ලැබුනා. පිදුම් ලැබුනා. යටහත් පැවතුම් ලැබුනා. චීවර, පිණ්ඩපාත, සේනාසන, ගිලන්පස, බෙහෙත්, පිරිකර ලැබුනා. නමුත් අන්‍යාගමික පූජකවරුන් ගෞරව සත්කාර ලැබුනෙ නෑ. බුහුමන් ලැබුනෙ නෑ. පිදුම් ලැබුනෙ නෑ. යටහත් පැවතුම් ලැබුනෙ නෑ. චීවර, පිණ්ඩපාත, සේනාසන, ගිලන්පස, බෙහෙත්, පිරිකර ලැබුනෙ නෑ.

#### අථ ඛෝ තේ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා භගවතෝ සක්කාරං අසහමානා භික්ඛුසංඝස්ස ච යේන සුන්දරී පරිබ්බාජිකා තේනුපසංකමිංසු. උපසංකමිත්වා සුන්දරිං පරිබ්බාජිකං ඒතදවෝචුං – “උස්සහසි භගිනි, ඤාතීනං අත්ථං කාතු”න්ති? “ක්‍යාහං අය්‍යා, කරෝමි? කිං මයා න සක්කා කාතුං? ජීවිතම්පි මේ පරිච්චත්තං ඤාතීනං අත්ථායා”ති.

ඉතින් ඒ අන්‍යාගමික පරිබ්‍රාජකවරු භාග්‍යවතුන් වහන්සේටත්, භික්ෂු සංඝයාටත් ලැබෙන පුද සත්කාර ඉවසගන්න බැරිව, සුන්දරී පරිබ්‍රාජිකාව හොයාගෙන ගියා. ගිහින් සුන්දරී පරිබ්‍රාජිකාවට මෙහෙම කිව්වා.

“ඒයි, සොහොයුරිය, ඤාතීන්ට උදව් කරන්න පුළුවන් නේද?”

“ආර්යවරුනි, මගෙන් මොකක්ද කෙරෙන්න ඕන? මට මොකක්ද කරන්න බැරි? නෑදැයින්ගේ යහපතට මගේ ජීවිතෙත් මං පූජා කරලා නෙව ඉන්නෙ.”

#### “තේන හි භගිනි, අභික්ඛණං ජේතවනං ගච්ඡාහී”ති. “ඒවමය්‍යා”ති ඛෝ සුන්දරී පරිබ්බාජිකා තේසං අඤ්ඤතිත්ථියානං පරිබ්බාජකානං පටිස්සුත්වා අභික්ඛණං ජේතවනං අගමාසි. යදා තේ අඤ්ඤිංසු අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා ‘වෝදිට්ඨා ඛෝ සුන්දරී පරිබ්බාජිකා බහුජනේන අභික්ඛණං ජේතවනං ගච්ඡතී’ති, අථ නං ජීවිතා වෝරෝපෙත්වා තත්ථේව ජේතවනස්ස පරිඛාකූපේ නිඛණිත්වා යේන රාජා පසේනදි කෝසලෝ තේනුපසංකමිංසු. උපසංකමිත්වා රාජානං පසේනදිං කෝසලං ඒතදවෝචුං. “යා සා මහාරාජ, සුන්දරී පරිබ්බාජිකා, සා නෝ න දිස්සතී”ති. “කත්ථ පන තුම්හේ ආසංකථා”ති ? “ජේතවනේ මහාරාජා”ති. “තේන හි ජේතවනං විචිනථා”ති.

“එහෙනම්, සොහොයුරිය, හැම තිස්සේම ජේතවනාරාමයට යන්න ඕන.”

“එසේය, ආර්යවරුනි” කියලා සුන්දරී පරිබ්‍රාජිකාව ඒ අන්‍යාගම්කාර පිරිවැජියන්ට පිළිතුරු දීලා, හැම තිස්සේම ජේතවනාරාමයට ගියා. එතකොට ඒ අන්‍යාගම්කාර තීර්ථක පිරිවැජියෝ, සුන්දරී පරිබ්‍රාජිකාව නිතර නිතර ජේතවනාරාමයට යන බව දැන් බොහෝ දෙනෙකුට දකින්න ලැබෙන බව දැනගත්තා. දැනගෙන ඇයව ඝාතනය කළා. ඒ ජේතවනයේම දිය අගලේ වැළලුවා.

ඊට පස්සේ, පසේනදී කොසොල් රජ්ජුරුවො ළඟට ගියා. ගිහින් කොසොල් රජ්ජුරුවන්ට මෙහෙම සැළ කළා.

“මහරජ, සුන්දරී කියලා පරිබ්‍රාජිකාවක් හිටියා. ඈ දැන් පෙනෙන්න නෑ.”

“ඉතින් ඔබට මේ ගැන සැක කොහේද?”

“මහරජ, ජේතවනය ගැනයි.”

“එහෙනම් නම් ජේතවනය පරීක්ෂා කරනු.”

#### අථ ඛෝ තේ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා ජේතවනං විචිනිත්වා යථා නිඛණිතං පරිඛාකූපා උද්ධරිත්වා මඤ්චකං ආරෝපෙත්වා සාවත්ථිං පවේසෙත්වා රථියා රථියං සිංඝාටකේන සිංඝාටකං උපසංකමිත්වා මනුස්සේ උජ්ඣාපේසුං –

එතකොට ඒ අන්‍යාගමික පිරිවැජියෝ ජේතවනය පුරා සොය සොයා ඇවිද ගිහින් තමන් වැළලූ තැන වූ දිය අගලේ වලෙන් මිනිය ගොඩ අරගෙන, ඇඳක තබාගෙන සැවැත් නුවරට ඇතුළු වුනා. වීදියක් වීදියක් ගානේ, හතරමං හන්දියක් හතරමං හන්දියක් ගානේ ගිහින් මිනිස්සුන්ට හඬ නගා කිව්වා,

#### “පස්සථය්‍යා, සමණානං සක්‍යපුත්තියානං කම්මං! අලජ්ජිනෝ ඉමේ සමණා සක්‍යපුත්තියා දුස්සීලා පාපධම්මා මුසාවාදිනෝ අබ්‍රහ්මචාරිනෝ. ඉමේ හි නාම ධම්මචාරිනෝ සමචාරිනෝ බ්‍රහ්මචාරිනෝ සච්චවාදිනෝ සීලවන්තෝ කල්‍යාණධම්මා පටිජානිස්සන්ති! නත්ථි ඉමේසං සාමඤ්ඤං, නත්ථි ඉමේසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. නට්ඨං ඉමේසං සාමඤ්ඤං, නට්ඨං ඉමේසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. කුතෝ ඉමේසං සාමඤ්ඤං, කුතෝ ඉමේසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං? අපගතා ඉමේ සාමඤ්ඤා, අපගතා ඉමේ බ්‍රහ්මඤ්ඤා. කථං හි නාම පුරිසෝ පුරිසකිච්චං කරිත්වා ඉත්ථිං ජීවිතා වෝරෝපෙස්සතී”ති!

“ඒයි ආර්යවරුනි, මෙන්න බලාපල්ලා. ශාක්‍යපුත්‍ර වූ ශ්‍රමණයන්ගේ වැඩ. මේ ශාක්‍යපුත්‍ර වූ ශ්‍රමණයන්ට ලැජ්ජාවක් නෑ. දුස්සීලයි. පවිටුයි. බොරු දොඩෝනවා. බඹසරක් නෑ. මේ උදවියද ධර්මයේ හැසිරෙනවා කියලා, සම සිතින් හැසිරෙනවා කියලා, බ්‍රහ්මචාරී කියලා, සත්‍යවාදී කියලා, සිල්වත් කියලා, කළණ දහම් තියෙනවා කියලා ප්‍රතිඥා දෙන්නේ. මොවුන්ට මහණකමක් නෑ. මොවුන්ට බඹසරක් නෑ. මොවුන්ගේ මහණකම ඉවරයි. මොවුන්ගේ බඹසර ඉවරයි. මොවුන්ට කොහෙන්ද මහණකමක්? මොවුන්ට කොහෙන්ද අකුසල් දුරු වීමක්. මොවුන් මහණකමෙන් පහවෙලා ගියා. මොවුන් බඹසරින් පහවෙලා ගියා. පිරිමියෙක් ස්ත්‍රියක දූෂණය කරලා මේ විදිහට කොහොම නම් ඝාතනය කරන්නද?”

#### තේන ඛෝ පන සමයේන සාවත්ථියං මනුස්සා භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කෝසන්ති පරිභාසන්ති රෝසෙන්ති විහේසෙන්ති – “අලජ්ජිනෝ ඉමේ සමණා සක්‍යපුත්තියා දුස්සීලා පාපධම්මා මුසාවාදිනෝ අබ්‍රහ්මචාරිනෝ. ඉමේ හි නාම ධම්මචාරිනෝ සමචාරිනෝ බ්‍රහ්මචාරිනෝ සච්චවාදිනෝ සීලවන්තෝ කල්‍යාණධම්මා පටිජානිස්සන්ති. නත්ථි ඉමේසං සාමඤ්ඤං, නත්ථි ඉමේසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. නට්ඨං ඉමේසං සාමඤ්ඤං, නට්ඨං ඉමේසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. කුතෝ ඉමේසං සාමඤ්ඤං, කුතෝ ඉමේසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං? අපගතා ඉමේ සාමඤ්ඤා, අපගතා ඉමේ බ්‍රහ්මඤ්ඤා. කථං හි නාම පුරිසෝ පුරිසකිච්චං කරිත්වා ඉත්ථිං ජීවිතා වෝරෝපෙස්සතී”ති!

එතකොට සැවැත් නුවර ඉන්න (අවබෝධයෙන් තෙරුවන් සරණ නොගිය) මිනිස්සු භික්ෂූන් දැකලා අසභ්‍ය වූ, පරුෂ වචනවලින් ආක්‍රෝශ කළා. පරිභව කළා. දොස් කිව්වා. පීඩා කළා.

“මේ ශාක්‍යපුත්‍ර වූ ශ්‍රමණයන්ට ලැජ්ජාවක් නෑ. දුස්සීලයි. පවිටුයි. බොරු දොඩෝනවා. බඹසරක් නෑ. නමුත් මොවුන් කියන්නේ අපි ධම්මචාරීලු. සම සිතින් හැසිරෙනවාලු, බ්‍රහ්මචාරීලු, සත්‍යවාදීලු, සීලවන්තයිලු, කළණ දහම් තියෙනවාලු. මොවුන්ට මහණකමක් නෑ. මොවුන්ට බ්‍රාහ්මණකමක් නෑ. මොවුන්ගේ මහණකම කම්මුතුයි. මොවුන් ගේ බ්‍රාහ්මණකම කම්මුතුයි. මොවුන්ට කොහෙන්ද මහණකමක්? මොවුන්ට කොහෙන්ද බ්‍රාහ්මණකමක්? මොවුන් මහණකමෙන් තොරයි. මොවුන් බ්‍රාහ්මණකමෙන් තොරයි. පිරිමියෙක් ස්ත්‍රියක දූෂණය කරලා මේ විදිහට කොහොම නම් ඝාතනය කරන්නද?” කියලා.

#### අථ ඛෝ සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යේන භගවා තේනුපසංකමිංසු. උපසංකමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා ඒකමන්තං නිසීදිංසු. ඒකමන්තං නිසින්නා ඛෝ තේ භික්ඛූ භගවන්තං ඒතදවෝචුං – “ඒතරහි භන්තේ, සාවත්ථියං මනුස්සා භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කෝසන්ති පරිභාසන්ති රෝසෙන්ති විහේසෙන්ති – ‘අලජ්ජිනෝ ඉමේ සමණා සක්‍යපුත්තියා දුස්සීලා පාපධම්මා මුසාවාදිනෝ අබ්‍රහ්මචාරිනෝ. ඉමේ හි නාම ධම්මචාරිනෝ සමචාරිනෝ බ්‍රහ්මචාරිනෝ සච්චවාදිනෝ සීලවන්තෝ කල්‍යාණධම්මා පටිජානිස්සන්ති. නත්ථි ඉමේසං සාමඤ්ඤං, නත්ථි ඉමේසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. නට්ඨං ඉමේසං සාමඤ්ඤං, නට්ඨං ඉමේසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. කුතෝ ඉමේසං සාමඤ්ඤං, කුතෝ ඉමේසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං? අපගතා ඉමේ සාමඤ්ඤා, අපගතා ඉමේ බ්‍රහ්මඤ්ඤා. කථං හි නාම පුරිසෝ පුරිසකිච්චං කරිත්වා ඉත්ථිං ජීවිතා වෝරෝපෙස්සතී’ති.

එතකොට බොහෝ භික්ෂූන් වහන්සේලා උදේ වරුවේ සිවුරු පොරවගෙන පාත්‍ර සිවුරු අරගෙන සැවැත් නුවර පිඬු සිඟා වැඩියා. සැවැත් නුවර පිඬු සිඟා වැඩලා හවස් වරුවේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේව බැහැදකින්න ගියා. ගිහින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ආදරයෙන් වන්දනා කරලා පැත්තකින් වාඩි වුනා. පැත්තකින් වාඩි වුන ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙහෙම කිව්වා.

“ස්වාමීනී, දැන් මේ සැවැත් නුවර මිනිස්සු භික්ෂූන් දැක්කම අසභ්‍ය වූ පරුෂ වචනවලින් ආක්‍රෝශ කරනවා. පරිභව කරනවා. දොස් කියනවා. පීඩා කරනවා. ‘මේ ශාක්‍යපුත්‍ර වූ ශ්‍රමණයන්ට ලැජ්ජාවක් නෑ. දුස්සීලයි. පවිටුයි. බොරු දොඩවනවා. බඹසරක් නෑ. නමුත් මොවුන් කියන්නේ අපි ධම්මචාරීලු. සම සිතින් හැසිරෙනවාලු, බ්‍රහ්මචාරීලු, සත්‍යවාදීලු, සීලවන්තයිලු, කළණ දහම් තියෙනවාලු. මොවුන්ට මහණකමක් නෑ. මොවුන්ට බ්‍රාහ්මණකමක් නෑ. මොවුන්ගේ මහණකම කම්මුතුයි. මොවුන්ගේ බ්‍රාහ්මණකම කම්මුතුයි. මොවුන්ට කොහෙන්ද මහණකමක්? මොවුන්ට කොහෙන්ද බ්‍රාහ්මණකමක්? මොවුන් මහණකමෙන් තොරයි. මොවුන් බ්‍රාහ්මණකමෙන් තොරයි. පිරිමියෙක් ස්ත්‍රියක දූෂණය කරලා මේ විදිහට කොහොම නම් ඝාතනය කරන්නද?’ කියලා.”

#### “නේසෝ භික්ඛවේ, සද්දෝ චිරං භවිස්සති. සත්තාහමේව භවිස්සති. සත්තාහස්ස අච්චයේන අන්තරධායිස්සති. තේන හි භික්ඛවේ, යේ මනුස්සා භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කෝසන්ති පරිභාසන්ති රෝසෙන්ති විහේසෙන්ති, තේ තුම්හේ ඉමාය ගාථාය පටිචෝදේථ –

“පින්වත් මහණෙනි, ඔය සද්දෙ වැඩිකල් තියෙන්නෙ නෑ. සතියක් විතරමයි ඕක පවතින්නෙ. සතිය ඉවර වෙන කොට ඕක අතුරුදහන් වෙලා යනවා. පින්වත් මහණෙනි, එහෙම නම් මිනිස්සු භික්ෂූන්ව දැකලා, අසභ්‍ය වූ පරුෂ වචනවලින් ආක්‍රෝශ කළොත්, පරිභව කළොත්, බැන්නොත්, පීඩා කළොත් ඔබ ඔවුන්ට මෙන්න මේ ගාථාවෙන් මේ ප්‍රතිචෝදනාව කරන්න ඕන.

#### “අභූතවාදී නිරයං උපේති
යෝ චාපි කත්වා න කරෝමි චාහ
උභෝපි තේ පෙච්ච සමා භවන්ති
නිහීනකම්මා මනුජා පරත්ථා”ති.

‘අභූත චෝදනා කරන අය නිරයට තමයි යන්නෙ. යම් කෙනෙක් තමන් කරලා හිට, කළේ නැතෙයි කියනවා නම්, ඒ අයත් නිරයට තමයි යන්නෙ. තමන්ගේ පහත් වැඩ නිසා, ඔය මිනිස්සු මළාට පස්සේ පරලොවදී ඔය දෙගොල්ලොම දුක් විපාකවලින් සමාන වෙනවා’ කියලා.”

#### අථ ඛෝ තේ භික්ඛූ භගවතෝ සන්තිකේ ඉමං ගාථං පරියාපුණිත්වා යේ මනුස්සා භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කෝසන්ති පරිභාසන්ති රෝසෙන්ති විහේසෙන්ති, තේ මනුස්සේ ඉමාය ගාථාය පටිචෝදෙන්ති.

ඊට පස්සේ ඒ භික්ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමීපයේදී ඔය ගාථාව ඉගෙන ගත්තා. කවුරු හරි කෙනෙක් භික්ෂූන්ව දැකලා, අසභ්‍ය වූ පරුෂ වචනවලින් ආක්‍රෝශ කළොත් හරි, පරිභව කළොත් හරි, බැන්නොත් හරි, පීඩා කළොත් හරි, ඒ මිනිස්සුන්ට මේ ගාථාවෙන් ප්‍රතිචෝදනා කරනවා.

#### “අභූතවාදී නිරයං උපේති
යෝ වාපි කත්වා න කරෝමි චාහ
උභෝපි තේ පෙච්ච සමා භවන්ති
නිහීනකම්මා මනුජා පරත්ථා”ති.

‘අභූත චෝදනා කරන අය නිරයට තමයි යන්නෙ. යම් කෙනෙක් තමන් කරලා හිට, කළේ නැතෙයි කියනවා නම්, ඒ අයත් නිරයට තමයි යන්නෙ. තමන්ගේ පහත් වැඩ නිසා, ඔය මිනිස්සු මළාට පස්සේ පරලොවදී ඔය දෙගොල්ලොම දුක් විපාකවලින් සමාන වෙනවා’ කියලා.

#### මනුස්සානං ඒතදහෝසි – “අකාරකා ඉමේ සමණා සක්‍යපුත්තියා. නයිමේහි කතං. සපන්ති ඉමේ සමණා සක්‍යපුත්තියා”ති. නේව සෝ සද්දෝ චිරං අහෝසි. සත්තාහමේව අහෝසි. සත්තාහස්ස අච්චයේන අන්තරධායි. අථ ඛෝ සම්බහුලා භික්ඛූ යේන භගවා තේනුපසංකමිංසු. උපසංකමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා ඒකමන්තං නිසීදිංසු. ඒකමන්තං නිසින්නා ඛෝ තේ භික්ඛූ භගවන්තං ඒතදවෝචුං. “අච්ඡරියං භන්තේ, අබ්භුතං භන්තේ! යාව සුභාසිතං චිදං භන්තේ භගවතා – ‘නේසෝ භික්ඛවේ, සද්දෝ චිරං භවිස්සති. සත්තාහමේව භවිස්සති. සත්තාහස්ස අච්චයේන අන්තරධායිස්සතී’ති. අන්තරහිතෝ සෝ භන්තේ, සද්දෝ”ති.

එතකොට මිනිස්සුන්ට මෙහෙම හිතුනා. ‘මේ පින්වත් ශාක්‍යපුත්‍ර වූ ශ්‍රමණයෝ නම් මේ පාපය කරලා නෑ. මේ වැඬේ මේ අය කරපු දෙයක් නොවෙයි. ඒ නිසා මේ ශ්‍රමණ ශාක්‍යපුත්‍රයෝ අපට ශාප කරනවා නෙවෙද?’ කියලා. ඉතින් ඒ හඬ බොහෝ කල් පැවතුනේ නෑ. දින හතක්ම පමණයි තිබුනේ. දින හත ඉක්මිලා ගියාට පස්සේ අතුරුදහන් වුනා.

ඊට පස්සේ බොහෝ භික්ෂූන් වහන්සේලා භාග්‍යවතුන් වහන්සේව බැහැදකින්න ගියා. ගිහින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ආදරයෙන් වන්දනා කරලා පැත්තකින් වාඩි වුනා. පැත්තකින් වාඩිවුන ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙහෙම කිව්වා.

“ස්වාමීනී, හරිම ආශ්චර්යයි! හරිම අද්භූතයි! භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ කාරණය මොන තරම් ඇත්තක්ද? ඒ කිව්වෙ ‘පින්වත් මහණෙනි, ඔය සද්දෙ වැඩිකල් තියෙන්නෙ නෑ. සතියක් විතරමයි ඕක පවතින්නෙ. සතිය ඉවර වෙන කොට ඕක අතුරුදහන් වෙලා යනවා’ කියලා. ස්වාමීනී, ඒ ශබ්දය අතුරුදහන් වෙලා ගියා.”

#### අථ ඛෝ භගවා ඒතමත්ථං විදිත්වා තායං වේලායං ඉමං උදානං උදානේසි –

ඉතින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කරුණ දැනගෙන, ඒ වෙලාවේ මේ උදානය වදාළා.

#### “තුදන්ති වාචාය ජනා අසඤ්ඤතා
සරේහි සංගාමගතං’ව කුඤ්ජරං
සුත්වාන වාක්‍යං ඵරුසං උදීරිතං
අධිවාසයේ භික්ඛු අදුට්ඨචිත්තෝ”ති.

“සංවරකමක් නැති අඥාන මිනිසුන් වචනවලින් විදිනවා. යුද්දෙට ගිය ඇත් රජෙකුට හතුරෝ එකතු වෙලා ඊතලවලින් විදිනවා වගෙයි. නමුත් තරහ සිත් නැති භික්ෂුව අනුන් කියන ඒ දරුණු කථා අහගෙන ඉවසාගෙන ඉන්නවා.”

සාදු! සාදු!! සාදු!!!

« » ⇡

ධර්මදානය උදෙසා පාලි සහ සිංහල අන්තර්ගතය උපුටා ගැනීම https://mahamevnawa.lk/sutta/kn1_3-4-8/ වෙබ් පිටුවෙනි.
Ver.1.40 - Last Updated On 26-SEP-2020 At 03:14 P.M